“School moet een plek zijn waar wordt gekeken naar iemands talenten”

Merijn is 15 jaar oud en heeft cerebrale parese. Cerebrale parese is een aandoening waarbij kinderen moeite hebben met bewegen als gevolg van een hersenbeschadiging die ontstaan is voor het eerste levensjaar. Merijn zit hierdoor in een rolstoel. Hij is een actieve jongen. Hij sluit net zijn jaar af als Kinderambassadeur bij de Nederlandse Stichting voor het Gehandicapte Kind. Hierdoor heeft hij, onder andere, de kans gekregen om de rol van junior reporter bij The Voice Kids te vervullen. Hij zit in het derde jaar van de middelbare school en is zo geïnspireerd geraakt door de samenwerking vanuit de Voice Kids met RTL 4, dat hij kiest voor een vervolgopleiding op het Mediacollege in Amsterdam. 

In gesprek met Merijn, ervaringsdeskundige

School niet altijd een fijne plek

Toen Merijn als klein kind naar de basisschool moest, wilden zijn ouders hem op de reguliere basisschool in de buurt aanmelden. Aangezien Merijn in een rolstoel zit, moest het schoolgebouw aan een aantal eisen voldoen. Bij de basisschool in de buurt kan Merijn niet terecht. Er was wel een rolstoeltoilet, maar dit toilet mocht alleen gebruikt worden door leerkrachten. Merijn gaat naar het speciaal onderwijs. Daar heeft hij niet altijd een fijne tijd. Op de basisschool zit Merijn met een aantal leerlingen die voor een slechte sfeer zorgen. De leerkrachten hebben de situatie niet altijd in de hand en er vinden een aantal gebeurtenissen plaats waardoor Merijn zich niet langer veilig voelt op school. 

Op het middelbaar speciaal onderwijs gebeurt hetzelfde. Merijn zit in de klas met kinderen die soms onberekenbaar zijn. Merijn gaat met buikpijn naar school. Op een gegeven moment houdt zijn moeder hem zelfs een week thuis, omdat het niet meer gaat. Uiteindelijk zijn het twee mentoren die het verschil maken en Merijn verder helpen. Merijn was er gebaat bij geweest wanneer beter naar zijn situatie was gekeken. In zijn klas zitten kinderen bij elkaar die niet bij hem en elkaar pasten en het duurde lang voordat hij uiteindelijk werd geholpen. Er miste maatwerk.

Nu Merijn zich weer fijn op school begint te voelen, kan hij opnieuw gaan nadenken over zijn dromen. Dat is waar school om zou moeten gaan. Het ontwikkelen van je talenten. Het moet een plek zijn waar wordt gekeken naar iemands talenten in plaats van iemands beperkingen.

In dezelfde omgeving, in de buurt

Merijn was achteraf liever naar het reguliere onderwijs gegaan. De ervaringen die Merijn heeft gehad in het onderwijs waren traumatisch voor hem. Hij heeft moeite met het vertrouwen van andere kinderen en vindt het daarom moeilijk vriendschappen aan te gaan. Op de vraag waarom Merijn graag naar de school in de buurt was gegaan, antwoordt hij:

“Gewoon, omdat je dan in dezelfde omgeving komt als waar je woont. Dan kan je gewoon afspreken met vrienden in de buurt. Vroeger moest ik drie kwartier heen en drie kwartier terug reizen naar school. Om af te spreken met iemand, dat gaat dan niet zo makkelijk. Normaal stuur je een appje naar je moeder: ‘het wordt hier laat thuis bij vrienden’. Ik heb dat nooit gehad.”

Dromen najagen

Merijn deelt graag zijn verhaal, zodat hij andere kinderen kan helpen. Hij wil graag een oproep doen aan die kinderen: “Ik wil graag dat kinderen die hier last van hebben, en dat zullen er helaas heel veel zijn, altijd in zichzelf blijven geloven. Dat heb ik ook gedaan. Je moet je dromen najagen en steun zoeken bij de juiste mensen om je heen. Ik heb een heel grote groep lieve familie en vrienden. Daar heb ik heel veel steun gevonden. Kinderen moeten zich niet onveilig voelen. Als je in jezelf gelooft en in je eigen kunnen, dan kom je een heel eind.” 

Erbij horen

Met Merijn gaat het nu goed. Hij zit nu in zijn laatste jaar op de middelbare school. Daarna gaat hij naar het Mediacollege in Amsterdam. Daar wil hij de studie Audiovisueel gaan doen. Voor de zomer was hij daar naar een open dag, dat was zo’n prettige ervaring. Merijn vertelt daarover:

“Ik word altijd veel aangestaard met mijn rolstoel. Bij de open dag heeft er niemand raar opgekeken. Dat gaf mij meteen het gevoel dat ik erbij hoorde.”

Op de hoogte blijven? Volg ons op Facebook, Instagram of Twitter.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top Skip to content