“Je wordt als kind met een beperking buiten de maatschappij geplaatst”

^ Idman

Idman, 33 jaar oud, heeft een licht verstandelijke beperking. In groep 3 blijkt dat ze achterloopt op haar klasgenoten. Haar ouders krijgen het advies haar naar het speciaal onderwijs te laten gaan, waar er wel genoeg tijd en aandacht is om haar te ondersteunen. Idman volgt vervolgens primair en voortgezet onderwijs binnen het speciaal onderwijs. Na de middelbare school gaat ze gelijk aan het werk. Tien jaar later volgt ze alsnog een MBO opleiding en haalt ze na twee jaar haar diploma.

Momenteel werkt ze bij de Landelijk Federatie Belangenverenigingen Onderling Sterk (LFB). Dit is de landelijke belangenorganisatie door en voor mensen met een verstandelijke beperking. Idman heeft een fijne tijd gehad in het speciaal onderwijs, maar ze ziet ook de gemiste kansen wanneer kinderen met een beperking op jonge leeftijd op een aparte school gezet worden.

Je wordt als kind met een beperking buiten de maatschappij geplaatst. Ik maakte op mijn twintigste pas kennis met de wereld waar andere kinderen op de basisschool al deel van uit maken.”

In gesprek met Idman, ervaringsdeskundige

Mensen met en zonder beperking ontmoeten elkaar niet

Mensen met en zonder beperking ontmoeten elkaar te weinig, zo stelt Idman. Ze ziet het tijdens haar werk bij LFB veelvuldig. Daar geeft ze workshops en trainingen voor organisaties en bedrijven, maar ook op hogescholen en universiteiten, over het werken met mensen met een verstandelijke beperking.

Tijdens deze sessies vraagt ze haar toehoorders op te schrijven waar ze aan moeten denken bij mensen met een beperking. Vaak komen dezelfde dingen terug. Syndroom van Down, autisme, dagbesteding, een laag IQ. Idman kiest dan één onderwerp uit dat ze goed op zichzelf kan betrekken. Ze vertelt over haar werk, over hoe ze daar met het openbaar vervoer heen reist en hoe ze zich verder redt. Dat levert bij de deelnemers veel nieuwe inzichten op.

Idman stelt: “Omdat ze niet met mensen met een beperking in contact komen, zien ze niet wat allemaal mogelijk is. Ik laat zien: we zijn mensen met een beperking, maar we zijn wel meer dan dat.”

De school voor speciaal onderwijs waar Idman vanaf groep 3 naartoe gaat, ligt tien kilometer verderop. Ze kon niet meer lopend naar school, maar werd met een busje gebracht en opgehaald. Doordat ze veel moest reizen, was het lastig om af te spreken met haar klas- en buurtgenootjes. Vaak was ze pas aan het einde van de middag weer thuis. Ook op de middelbare school moet ze steeds wachten tot het busje vertrekt. Tot ze van haar moeder op de fiets naar school mag. Vanaf toen kon Idman zelf bepalen wanneer ze naar huis wilde gaan.

Juiste scholing van leerkrachten

Dat mensen met en mensen zonder beperking elkaar niet ontmoeten, begint al bij het onderwijs, zegt Idman. Ze benadrukt daarom de meerwaarde van inclusief onderwijs.

“Wanneer kinderen met en zonder beperking elkaar al vanaf hun schooltijd ontmoeten, wordt duidelijk: mensen met een beperking kunnen meer dan andere mensen denken.”

Idman benoemt daarbij wel het belang van de juiste scholing van leerkrachten. Op een school moet de kennis aanwezig zijn om leerlingen met een beperking goed te kunnen begeleiden. “Wanneer alle kinderen naar dezelfde school gaan, veranderl het beeld dat sommige mensen met een beperking niet goed mee kunnen doen in de maatschappij”, volgens Idman. 

Ze vindt het jammer dat ze op haar eerste basisschool niet de kans heeft gekregen om verder te leren. Maar ze ziet in dat daar toen niet de kennis in huis was om haar de juiste begeleiding te bieden. Op het speciaal onderwijs was deze kennis wel aanwezig. Het laatste jaar op het voortgezet speciaal onderwijs loopt Idman steeds meer dagen per week stage. Zo kunnen zij en haar klasgenoten al wennen aan het werken. Er wordt met Idman niet gekeken naar een mogelijke vervolgopleiding. Een gemiste kans volgens Idman. Ze wilde altijd al in een kledingwinkel werken, maar daarvoor heb je een MBO-diploma nodig.

Uiteindelijk begint Idman tien jaar nadat ze klaar is met de middelbare school alsnog met een MBO-opleiding. Idman:

“Ik had destijds graag geweten over de optie om door te leren, zodat ik daar zelf een keuze in kon maken. Ik had het liever eerder gedaan, maar ik zie het positief in dat ik nu wel een diploma op zak heb.”

Stapje voor stapje

Idman pleit voor inclusief onderwijs. Deze onderwijsvorm zorgt ervoor dat mensen met en zonder een beperking elkaar al vanaf jonge leeftijd ontmoeten en van elkaar leren. Dat zorgt er volgens Idman voor dat in het onderwijs, op de werkvloer en in de politiek ook rekening gehouden wordt met mensen met een beperking. Dat is nu niet altijd het geval. “Bij het uitbreken van de coronacrisis begreep ik de berichtgeving van de overheid niet.”

Haar inziens is dit een voorbeeld waarbij geen rekening gehouden wordt met mensen met een beperking. “Vergeten ze ons nou? Of vinden ze ons niet belangrijk?”, vraagt Idman zich af. Toch gelooft ze dat het uiteindelijk wel goed komt, al is het stapje voor stapje.

Op de hoogte blijven? Volg ons op Facebook, Instagram of Twitter.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top Skip to content