Hoewel veel jongeren te maken hebben met een psychische of lichamelijke aandoening, voelt het vaak toch behoorlijk eenzaam. Door ervaringsverhalen te delen hopen we dat je gaat merken dat jij niet de enige bent met bepaalde struggles, maar dat er jongeren zijn die hetzelfde meemaken. Wellicht kun je wat leren van de tips die gegeven worden, geeft het je hoop of kun je er herkenning in vinden. Vandaag deelt Kaylee haar verhaal.
Wat kan het betekenen als je in een pleeggezin terecht komt? Hoe ga je om met meerdere persoonlijkheidsstoornissen? En hoe ga je met zulke klachten toch gewoon naar school en werk? Kaylee deelt het met je!
1. Kun je in het kort iets over jezelf vertellen?
“Mijn naam is Kaylee van der Veldt. Ik ben 26 jaar en ik kom uit Katwijk. Momenteel ga ik 1 keer in de week naar Eindhoven. Daar volg ik de opleiding ervaringsdeskundige in de zorg op hbo niveau. Wat ik hier leer breng ik in de praktijk op mijn werk in de jeugdpsychiatrie, hier werk ik 32 uur.”
2. Welke chronische aandoening (lichamelijk/psychisch) heb je en sinds wanneer? Wat houdt dit voor jou in?
“Als baby ben ik in een pleeggezin terecht gekomen. Hieruit is een hechtingsstoornis ontstaan. Eigenlijk heb ik altijd al therapie gehad. Op mijn 22ste zijn er duidelijke diagnoses gesteld. Hieruit zijn een ontwijkende, afhankelijke, obsessieve compulsieve, depressieve en borderline persoonlijkheidsstoornissen uit gekomen. Een heel pakket.
Dit houdt voor mij in dat eigenlijk alles om mij heen een verwarde perceptie oplevert en constant getoetst dient te worden.”
3. Wat helpt jou om hier zo goed mogelijk mee om te gaan?
“Door alles te toetsen krijg ik een totaalbeeld waarnaar ik handel. Zo functioneer ik het beste. Wanneer dit niet lukt heb ik zo nodig medicatie die ik in kan nemen. Ook helpt het mij om met mijn hond op avontuur te gaan in de natuur en mij hierin te focussen op geuren, tast en dingen die ik zie.”
4. Wat belemmert jou in het dagelijks leven en hoe ga je hiermee om?
“Relaties zijn voor mij lastig. Wanneer iemand mij vriendin noemt, kan ik dit niet bevatten. Ook kan ik last hebben van sombere gevoelens zonder dat dit een reden heeft. Mij helpt het dan om realistisch te denken en dat dus als iemand mij vriend noemt, dat fijn is en wanneer ik mij somber voel ik iets leuks moet gaan doen.”
5. Heb je een uitkering of maak je gebruik van toeslagen of voorzieningen om jouw situatie wat gemakkelijker te maken?
“Ik werk 32 uur en ga naar school. Schoolgeld heb ik zelf moeten sparen, ik doe alles zonder hulp.”
6. Hoe plan jij alles zodat je balans houdt tussen school, werk of dagbesteding en vrije tijd?
“Ik heb de tip gekregen om in mijn agenda te werken met kleurtjes. Zo is er zichtbaar wat verplichte dingen zijn en welke ontspannende activiteiten daar tegenover horen te staan. Voor mij werkt dit!”
7. Wat wil jij meegeven aan andere chronisch zieke jongeren?
“Mij helpt het om aardig te zijn tegen mijzelf, om steeds te denken wat ik wel kan en niet wat ik niet kan. Dit wil ik iedereen meegeven. En praat met mensen die je vertrouwt, maak bondgenoten. Dit scheelt in alle last alleen dragen.”
Dankjewel Kaylee, voor het delen van jouw verhaal!
Verder lezen over onderwerpen uit Kaylee haar verhaal:
- Schaamte rondom een psychische aandoening is absoluut NIET nodig
- Waarom praten over fysieke of psychische klachten zo belangrijk is
- Hulp van een psycholoog, gaat dit niet nog meer stress opleveren?
