Denken in mogelijkheden in plaats van beperkingen

“Bij elkaar opgeteld heb ik zo’n 3,5 jaar thuis gezeten en ben ik 5 keer gewisseld van school. Scholen vonden mij vaak te ingewikkeld en het verhaal dat ik ‘onleerbaar’ zou zijn, werd overal herhaald. Maar eigenlijk ben ik helemaal niet zo ingewikkeld. Ik ben eigenlijk heel simpel!” aldus Heleen, met een glimlach.

Ondanks dat ze thuis zit, geeft Heleen niet op. Het doel is namelijk Humanistiek studeren op de universiteit. Ze bestelt zelf boeken bij bol.com, maakt thuis haar eigenlijk planningen en haalt in 2015 met succes haar vwo-diploma via het staatsexamen. Nu 5 jaar later is ze gestart met haar promotieonderzoek aan de Universiteit van Amsterdam. 

In gesprek met Heleen, JongPIT

Geen plek op school

Heleen heeft een visuele beperking in het brein. Bij het verwerken van beeld gaat het soms mis. Waar Heleen de ene dag de toilet niet kan vinden, gezichten niet herkent of een afbeelding bij een toets niet kan zien, gaat het de volgende dag wel goed. “Docenten vinden het vaak lastig om te begrijpen wat er aan de hand is. Het lijkt alsof ik me aanstel en het leidt tot veel onbegrip. Er werd eigenlijk nooit aan mij gevraagd wat ik precies nodig had. Terwijl dat soms heel simpel kon zijn!”, zegt Heleen.

Het ‘anders zijn’ en het onbegrip op school leidden ook tot extreem pestgedrag, waardoor Heleen elke keer weer van school moest wisselen:

“Dat gaf echt het gevoel dat er iets mis was met mij. En toen ik thuis kwam te zitten, kwam daar nog een hele dosis faalangst bij, omdat het eerder ook niet gelukt was op school. School is bij uitstek de plek waar je je leeftijdsgenoten ontmoet en je voorbereidt op de toekomst. Hoe bereid je je voor op je volwassen- en sociale leven als je bij geen enkele school je plek vindt?”

Met kleine aanpassingen kom je al ver

Als je in mogelijkheden denkt, hoeft het helemaal niet moeilijk te zijn, benadrukt Heleen in het hele gesprek. Het gaat vaak niet om grote of zware aanpassingen. Bijvoorbeeld een docent die vertelt wat er op een afbeelding staat of even meekijkt op een website. Of een ruimte om te leren in de bibliotheek zodat je in ieder geval nog leeftijdsgenoten ziet in de pauze. Met een beetje ondersteuning én af en toe de vraag aan mij wat ik nodig heb, kom je heel ver. 

Inclusief onderwijs voor iedereen een kans om van elkaar te leren

Dat is voor Heleen de kern van inclusief onderwijs:

“Iedereen krijgt de kans om onderdeel van een groep te zijn. Een school waarin het normaal is dat er mensen in je klas zitten, die soms net even iets anders nodig hebben dan jij. Dat daar uitleg over is en je met elkaar kan nadenken in mogelijkheden in plaats van in iemands beperkingen. Het is voor iedereen zo leerzaam om te leren omgaan met welke diversiteit dan ook.”

Dat het kan ervaart ze nu zelf: “Nu ik als promovenda de ruimte heb om op mijn eigen manier te werken en te ontwikkelen, loop ik nauwelijks tegen mijn beperking aan. Het vraagt een verandering in denken van iedereen die erbij betrokken is. Open met elkaar in gesprek over hoe we de school voor iedereen een welkome plek maken.”  


In Nederland zijn er niet 4000 maar 15.000 kinderen die niet naar school gaan. Naast de kinderen die officieel ‘tellen’ als thuiszitter, omdat ze langer dan drie maanden thuis zitten, is er nog een grote groep jongeren die langer dan een maand thuiszitten of vrijgesteld zijn van de leerplicht. Ook deze groep moet in beeld zijn. Dat staat in het rapport ‘Thuiszitters tellen’ van Oudervereniging Balans. Bij de overhandiging aan minister Slob op 7 oktober jl. riep Balans de minister op de casus van de thuiszitter niet ingewikkelder, maar juist simpeler te maken door in samenwerking met de ouders naar de behoefte van het kind te kijken. Lees hier het rapport ‘Thuiszitters Tellen’ van Balans. 


Op de hoogte blijven? Volg ons op Facebook, Instagram of Twitter.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top Skip to content