Van april 2026 tot augustus 2026 werd ik, vanwege FNS opgenomen op de Eikenboom, een TOP GGZ-kliniek. Ik verbleef hier van zondagavond tot en met vrijdagmiddag en volgde hier diverse therapieën. Hoe zag het leven in deze kliniek eruit voor mij?
Een gemiddelde dag
Elke ochtend startte ik mijn dag met een incheckmoment. Dit deed ik door een aandachtsoefening te doen om te kijken wat ik die dag nodig had.
Vervolgens maakte ik een dagplanning, maakte me klaar voor de dag en ging ik ontbijten. Het ontbijt was een inloopmoment, dus ik zocht meestal een rustiger moment uit zodat ik langzaam kon opstarten. Vanaf 9:15 startte de therapiedag. Ik probeerde mijn individuele afspraken zoveel mogelijk in de ochtend te plannen, zodat ik deze alvast had gehad. De groepstherapieën die ik volgde waren altijd vooraf ingepland.
Pauze
Ik had meestal wat vollere ochtenden maar de middagen wat leger, zodat ik ‘s middags kon rusten. De eerste weken sloeg ik eigenlijk altijd de gezamenlijke koffiemomenten over, ik had hier geen energie voor.
De lunch en het avondeten deed ik eigenlijk wel altijd op de groep, dit omdat ik dan even contact had met groepsgenoten buiten de therapieën om. Even luchtig kletsen, grapjes maken en stoom afblazen.
De avondmaaltijden konden we vooraf bestellen, maar aangezien ik (en bijna heel de groep) deze niet lekker vond, maakte ik vaak eigen eten. Hierin was veel mogelijk, zolang ik maar om 18:00 uur aan tafel zat of me had afgemeld.
Afspraken ’s avonds
‘s Avonds had iedereen vrije tijd, hoewel ik aan het begin dacht dat ik deze tijd voornamelijk met bezoek zou doorbrengen, bleek al snel dat ik hier geen energie voor had. Ik probeerde nog, met een aantal groepsgenoten, een avondwandeling te maken, maar dit was echt te veel. Ik ging gigantisch over mijn grenzen heen. Dit vond ik erg lastig, waar ik thuis mijn avonden vol plande met sociale activiteiten, kon ik dit nu niet aan. Toch besloot ik mijn avonden leger te plannen en eerst te richten op het vinden van het ritme en mijn plekje op de groep.
Na een week of vijf merkte ik dat ik het ritme begon te vinden en voelde ik de ruimte om wat meer op de groep te zijn. Ik deed vaak een spelletje, kletste met groepsgenoten of maakte met een groepje een wandeling. Ik ontdekte dat het oké was om even op de groep te zijn en vervolgens de rest van de avond alleen door te brengen. Dit gaf mij heel veel ruimte, hier was het oké om per moment te kijken wat ik nodig had.
Behandelplan en systeemgesprek
Tijdens de opname heeft iedereen drie keer een behandelplan, dit is een gesprek met je hoofdbehandelaren en iemand vanuit je thuissituatie. Ik vond deze gesprekken altijd erg spannend, er werd van mij verwacht dat ik terugblikte op hoe het tot nu toe ging, maar ook doelen maakte voor de volgende periode. Ik was, zeker de eerste keer, erg bang dat ik te kritisch of juist te positief zou zijn. Eigenlijk werd mijn inbreng altijd goed ontvangen, vervolgens vertelden de hoofdbehandelaren wat over mij, hoe zij vonden dat het ging en waar ik nog aan kon werken.
Waar de behandelplannen al spannend waren, waren de systeemgesprekken echt extreem pittig. Deze gesprekken werden gevoerd met mijn systeemtherapeut en een persoon uit mijn omgeving. Hierbij ging het over de relatie met deze persoon, hoe deze persoon mij zag, waar we tegenaan liepen et cetera. Heel persoonlijke, zware, maar ook helpende gesprekken.
Traditie
Het is een soort traditie dat je op de dag van het behandelplan en systeemgesprek niet mee-eet op de groep, maar ’s avonds iets doet met degene die je hebt uitgenodigd. Dit heb ik één keer geprobeerd, maar dit ging niet. Na een dag met deze gesprekken, was ik op. Ik kon niets meer, had veel last van mijn FNS en moest echt bijkomen. Dit vond ik super lastig, maar gelukkig wist ik ook dat er personeel, maar vooral hele lieve groepsgenoten voor mij klaarstonden.
Intens traject
Aan het begin vond ik de therapieën erg intensief, ik heb me dan ook vaak afgevraagd of dit traject haalbaar was. De eerste weken eindigde bijna elke groepstherapie in een psychogene niet-epileptische aanval, of met andere FNS-klachten. De individuele therapieën waren, zo mogelijk, nog zwaarder. Hier had ik de mogelijkheid om te pauzeren of eerder dan gepland te stoppen, maar toch eindigde deze ook vaak in PNEA’s. Ook de nachten gingen eerst niet goed, regelmatig moest ik op de noodknop drukken omdat ik hulp nodig had na een aanval.
Doorzetten
Toch besloot ik door te gaan en samen met het behandelend personeel naar een haalbare optie te kijken. Ik wilde echt alles uit het traject halen wat ik kon!
Samen kwamen we met het plan dat ik elke ochtend, bij het personeel van de groep, een agendacheck zou doen. Hierbij keken we samen kritisch naar wat er op de agenda stond, wat haalbaar was en vooral wat helpend was om de dag door te komen.
In combinatie met de rust die ik nu ’s avonds nam en het gevonden ritme, merkte ik dat ik het beter volhield. Ik kreeg minder aanvallen, sliep beter en was minder uitgeput. Er waren nog steeds intens slechte dagen, maar ook goede dagen. Ik haalde echt heel veel uit de therapie, begon stappen te zetten en leerde mezelf heel erg kennen.
Therapieën
De therapieën stonden vaak in het teken van zelfzorg, grenzen, verbinding met jezelf en anderen en emoties. Dit waren thema’s voor mij die heel dichtbij kwamen, maar ik was niet gewend om hiermee bezig te zijn. Veel van mijn patronen wilde ik veranderen, maar dit kostte mij super veel moeite. Ik liep letterlijk tegen de grenzen van mijn lichaam aan, toch merkte ik ook dat dit belangrijk was om aan te gaan.
Met name de vakgerichte therapieën (ontspannen bewegen, beeldende en psychomotorische therapie) hielpen mij om de handvatten die ik kreeg en de lessen die ik leerde in de praktijk te brengen of inzichtelijk te maken.
Helpende therapie
Een therapiemoment dat mij erg is bijgebleven was tijdens PMT. We stonden met een groepje buiten, waarvan we toevallig alle drie in een rolstoel zaten. De therapeut daagde ons uit tot allerlei opdrachten, die eigenlijk onmogelijk waren. Het was aan mij om aan te geven hoe ver ik ging, wat ik wel wilde en wat niet. Dit kon ik niet, ik raakte compleet in paniek en mijn lichaam raakte in een soort freeze. Vanaf dit moment was ik me zo bewust van hoe ik altijd alles deed, zonder na te denken of dit reëel was. Dit moment is nog steeds een soort herinnering om mijn grenzen aan te geven en hier vervolgens ook echt iets mee te doen.
Steun ontvangen
Het personeel bestond niet alleen uit behandelaren, er waren ook verpleegkundigen. Deze verpleegkundigen werkten op de groep en noemden we het 24-uursteam. Dit team heeft mij ontzettend geholpen. Met name door schakelmomenten, dit zijn korte gesprekjes die je kunt aanvragen. Deze gesprekjes hielpen mij door de intense dagen heen, lieten mij inzien welke stappen ik al had gemaakt en waren ook gewoon fijn om even te kunnen spuien.
Hulp vragen, maar vooral accepteren, vond ik ontzettend lastig, waar dit met het 24-uursteam redelijk lukte, vond ik dit in de groep ontzettend lastig. In principe is de groep er niet om je te helpen, maar dit gebeurt onderling automatisch. Ik vond mensen die meteen doorhadden dat het even niet goed ging, die samen met mij ontdekten wat ik nodig had en die me vooral ontzettend aan het lachen maakten. Zonder mijn groepsgenoten had ik dit traject nooit volgehouden. Met name in de momenten tussen de therapieën leerde ik door hen dat het oké is om een slechte dag of slecht moment te hebben en dat je soms ook gewoon even mag balen. Door dit te erkennen kon ik ook weer de goede momenten zien en begon ik me steeds beter te voelen. Daarnaast vond ik het heel prettig om (h)erkenning te vinden, maar ook te kunnen geven.
Afscheid nemen en kennismaken
Waar ik contacten opbouwde op de groep, moest ik ook afscheid nemen. Niet iedereen begon op dezelfde datum, dus dat betekende veel wisselingen in de groep. Aan het begin vond ik dit ontzettend moeilijk, de fijne momenten die ik met iemand had zouden stoppen. Hierdoor begon ik me toch meer af te zonderen, ondanks dat ik het contact heel erg nodig had. Later in het traject leerde ik ook hiermee omgaan en durfde ik weer echt contact te maken. Juist door de afscheidsmomenten met groepsgenoten te delen, werd de onderlinge band sterker.
Nieuwe groepsgenoten
Zodra er een groepsgenoot wegging, kwam er een nieuwe groepsgenoot voor in de plaats. Dit betekende een voorstelrondje, iemand leren kennen, nieuwe groepsdynamiek en nieuwe indrukken. Zwaar, maar ontzettend leerzaam. Op deze manier leerde ik op een duidelijke manier aan te geven wat ik kan, wat iemand van mij mag verwachten en hoe ik bij mezelf kon blijven. Maar ook dat het niet altijd zwaar en intensief hoeft te zijn, juist met nieuwe groepsgenoten ontstonden luchtige en humorvolle gesprekken.
Weekenden
In de weekenden was ik thuis, ik had niet verwacht dat dit zo veel van mij maar vooral mijn partner zou vragen. Elke keer de overgang van kliniek, vast ritme, therapieën en altijd iemand om mee te praten naar het “gewone leven”. De eerste weekenden plande ik vol, ik wilde iedereen zien en spreken. Dit bleek niet te lukken, mijn weekenden stonden uiteindelijk in het teken van bijkomen van de week en voorbereiden op de nieuwe week. Voor mijn omgeving was dit soms lastig, zij hadden me de hele week niet gezien en weinig gesproken en wilden graag weten hoe het ging. Dit bleef een uitdaging, zelfs aan het eind van het traject, toch merkte ik uiteindelijk dat ik een ritme vond in afspreken/bellen met vriendinnen of familie en mijn rust pakken. Voornamelijk door continu aan te geven wat ik nodig had en hier ook naar te handelen.
Terugblik
Als je mij voor de opname had gevraagd hoe ik eruit zou komen, had ik nooit kunnen vertellen hoe het nu met mij gaat. Ik ben er nog niet, heb terugvallen, maar ga ook echt ontzettend vooruit. Ik heb geleerd wat ik nodig heb, wat ik niet kan en vooral wat ik kan ondanks mijn FNS.
