Je zou denken dat chronische aandoeningen bij scholieren op de middelbare school niet zoveel voorkomen. Maar een chronische aandoening en/of beperking komt maar liefst bij 2 op de 3 kinderen in een schoolklas voor.
Zelf (JongPIT’er Merel) zit ik nu in het examenjaar van VMBO-T en heb ik verschillende chronische aandoeningen. De afgelopen jaren heb ik steeds meer last van mijn aandoeningen en de daarbij horende beperkingen gekregen. Dit heeft ook tot gevolg dat ik veel afwezig ben door afspraken in het ziekenhuis. Ook heb ik vaak gewoon niet de energie om naar school te gaan. Maar hoe ga je hiermee om naar andere leerlingen of leraren?
In dit artikel vertel ik mijn eigen ervaring, en ik vertel je wat jou kan helpen als je een chronische beperking en/of aandoening hebt.
Wees zo open mogelijk bij je aanmelding voor de middelbare school
Sowieso ben ik vanaf het moment dat ik me inschreef op school zo open mogelijk geweest over mijn aandoeningen en wat daar de gevolgen van zijn. Vaak word je uitgenodigd voor een gesprek. Vaak wordt er dan ook overlegd met je huidige school. Soms kan dit ook betekenen dat je niet aangenomen wordt op de school. In veel gevallen betekent dit dat de school de nodige ondersteuning niet kan bieden, of dat de school andere verwachtingen heeft van iemand met een beperking. Natuurlijk mag je ook informatie voor je houden, het blijft tenslotte ook gewoon een school.
Blijf goed in contact met je school
Het heeft me de laatste jaren heel erg geholpen om in contact te blijven met mijn docenten en aanspreekpunten. Praat vooral met mensen die je vertrouwt, maar die ook het vertrouwen teruggeven. Lief en leed delen hielp me juist, soms stond met tranen in mijn ogen bij een docent. Ook de leuke dingen die je naast school doet, vinden docenten vaak leuk om te horen. Soms kan het zijn dat je wat minder of helemaal niet aanwezig kan zijn, maar het is juist goed om contact te blijven houden, ook al is dit online.
Vertel je medeleerlingen over je beperking en/of aandoening
Dit vond ik vaak het spannendst, omdat ik niet van tevoren wist hoe zij zouden reageren. Hierbij is het ook heel belangrijk om te voelen waar en op welke manier jij je prettig voelt. Ik heb ervoor gekozen om de eerste twee jaar van de middelbare school, er niets over te delen met mijn klas. Ik voelde me er niet veilig genoeg voor, en dat is ook oké. Toen ik naar de derde klas ging, wisselde ik van school en kreeg ik een zichtbare aandoening waar ik veel vragen over kreeg. Ik heb ervoor gekozen om mijn verhaal in de klas te doen, bij een docent waar ik een goede band mee had. Dit liep buitengewoon positief af en mijn klas begrijpt me nu ook beter. Later heb ik ditzelfde ook voor mijn docenten gedaan met een wat bredere uitleg. Zo konden zij leren van mijn ervaringen.
Vraag je zorgverleners om advies
Ik heb altijd goed contact gehad met verschillende zorgverleners. Sommigen hiervan ken ik al mijn hele leven. Zij kunnen vaak meedenken over je belastbaarheid en andere dingen die jou misschien kunnen helpen. Soms is er, bijvoorbeeld voor een vrijstelling of aangepast rooster, een verklaring nodig. Vaak kan een zorgverlener ook meedenken over hoe je informatie over je aandoening deelt. Als je school echt niet mee werkt, kan een zorgverlener altijd proberen contact op te nemen met je school, vaak helpt dit wel.
Ook heb ik ondersteuning van een consulent OZL (Onderwijs Zieke Leerlingen) gehad. Zij begeleiden kinderen en jongeren met een chronische aandoening. Ook ondersteunen zij ouders, de school en het zorgteam. Dit gebeurt op school, thuis of in het ziekenhuis. Vaak zijn er een paar consulenten werkzaam in een universitair ziekenhuis. Zij begeleiden ook de school tijdens een ziekenhuisopname. Hierdoor maak ik nu gebruik van KPN KlasseContact en kan ik vanuit huis of het ziekenhuis gewoon meedoen met het gezellige schoolleven.
Tot slot
Het is altijd belangrijk om te doen waar jij je goed bij voelt. Vaak weet jij het beste hoe je je voelt, wat je aankan en wat je wilt. Blijf vooral jezelf, want dan bereik je vaak de dingen die jij wilt! Jij hebt de regie, het gaat tenslotte over jouw toekomst.
Dankzij mijn lieve docenten van de afgelopen jaren heb ik ook veel mogen groeien en leren. Dit was niet altijd vanzelfsprekend maar toch heb ik hele mooie dingen mogen bereiken. Soms moest het heel serieus maar het kon ook met humor. Helaas was dit niet bij iedere school zo, maar als je in zo’n soort situatie zit wil ik één ding tegen je zeggen: het komt goed!
