Geluid is voor veel mensen vanzelfsprekend.
We communiceren dagelijks met elkaar, luisteren naar stemmen, muziek en omgevingsgeluiden – zonder erbij stil te staan dat dit niet voor iedereen vanzelfsprekend is. Maar wat als je niets – of bijna niets – hoort? Voor mensen die doof of ernstig slechthorend zijn, kan een cochleair implantaat (CI) het verschil maken.
Een CI is geen regulier gehoorapparaat dat geluid enkel versterkt. Het is een geavanceerd elektronisch hulpmiddel dat geluidsgolven omzet in elektrische signalen, die direct naar de gehoorzenuw worden gestuurd. Zo kunnen geluiden opnieuw worden waargenomen, zelfs als het slakkenhuis niet (goed) functioneert.
Het implantaat bestaat uit twee delen: een inwendig deel dat chirurgisch in het oor wordt geplaatst en een uitwendig deel dat achter of op het oor gedragen wordt. Dankzij deze technologie krijgen veel mensen (een deel van) hun gehoor terug en daarmee ook een belangrijk stuk van hun dagelijks leven.
De ervaring van Julian
JongPIT’er Julian weet als geen ander wat een CI kan betekenen. Zijn verhaal laat zien hoe krachtig een mix van doorzettingsvermogen, technologie en medisch vakmanschap kan zijn.
“De CI is geïmplanteerd toen ik acht jaar was. Dit gebeurde na een second opinion voor mijn hulpvraag. Ik was nog jong, maar wist heel goed wat ik wilde. In het Sophia Ziekenhuis vond men dat ik genoeg kon horen met een hoortoestel aan mijn linkeroor. Ze waren tevreden over mijn spraak en articulatie. Maar ik vond dat niet eerlijk. Ik zat op cluster 2-onderwijs voor dove en slechthorende kinderen en zag dat vrijwel iedereen gehoorondersteuning had aan beide oren. Mijn volledig dove rechteroor verdiende ook een kans.”
Samen met zijn moeder zette Julian alles op alles om dit te realiseren. Ze regelde een second opinion via Best Doctors: alle medische gegevens werden opgevraagd en naar Spanje gestuurd, waar deskundigen de casus beoordeelden. Daarna volgde een beoordeling door een professor in Pennsylvania.
“Die concludeerde dat er zeker kansen waren om gehoor te krijgen aan mijn rechteroor met een CI. Dat rapport was mijn toegang tot de wachtlijst in het Sophia. Ik was toen al acht en bij jonge kinderen is snelle implantatie cruciaal. Gelukkig kon het snel.”
De operatie en revalidatie
De operatie duurde zo’n drie tot vijf uur. Het gebied achter het oor werd geopend, het slakkenhuis uitgehold en elektroden werden ingevoerd. Ook werd er een kleine computer met magneet onder de huid in de schedel geplaatst. De processor aan de buitenkant maakte magnetisch contact met dit inwendige deel.
“Ik draag de Kanso 2, een CI zonder zichtbare onderdelen achter het oor. De operatie kostte toen ongeveer 80.000 euro; de processor nog eens 10.000. Alles werd gelukkig vergoed via de zorgverzekering. Om de vijf jaar krijg ik een nieuwe processor. ’s Nachts plaats ik het apparaat in een droog- en oplaadbox.”
Revalideren betekent opnieuw leren horen. Geluiden klinken anders; je moet leren herkennen wat je hoort. Dat proces duurt gemiddeld een jaar.
Leven met CI: de winst
“Voor ik het CI kreeg, hoorde ik rechts helemaal niets; 0%. Dat had een enorme invloed op mijn leven. In drukke ruimtes raakte ik snel overprikkeld en uitgeput. Sinds de implantatie hoor ik aan mijn rechteroor nu ongeveer 80-85%. Samen met mijn linkeroor hoor ik weer bijna volledig en dat is een wereld van verschil.”
“Ik hoor nu waar geluid vandaan komt, iets wat voorheen onmogelijk was. Muziek klinkt rijker, gesprekken zijn veel beter te volgen en ik voel me minder afhankelijk. Ik kan alles doen wat ik wil, zelfs zwemmen, daar zijn ook aanpassingen voor. Geluid is voor mij niet meer vanzelfsprekend, maar juist iets kostbaars geworden.”
Julian benadrukt dat de CI geen beperking vormt, maar juist een verrijking is.
“Waar ik ooit niks hoorde ‘op rechts’, hoor ik nu, in gunstige omstandigheden, zo’n 85%. Door omgevingsgeluid is dat soms minder, maar ik benut elke kans. Mijn wens is uitgekomen. Het Sophia had niet veel hoop, maar ik heb hen positief verrast. Inmiddels ben ik zelfs een voorbeeld geworden voor andere kinderen die een twijfelgeval zijn. Dat is mooi.”
