Onbegrip, zelfontwikkeling & de zoektocht naar je plek in de maatschappij

Waar wil je over lezen?

Onbegrip, zelfontwikkeling & de zoektocht naar je plek in de maatschappij

zelfontwikkeling

Iedereen probeert je zo goed mogelijk voor te bereiden op wat komen gaat. Nu je eenmaal de diagnose hebt, begint de inlichting vanuit het ziekenhuis, school die dingen aanpast via het zorg advies team, familie die alle steun wil tonen en vrienden en kennissen die hun goed bedoelde advies en meningen klaar hebben staan.

Daarentegen kan niemand kan je voorbereiden op de (toekomstige) reacties van buitenaf. De mensen die dicht bij je staan; de onbekende samenleving. Iedereen heeft zijn eigen mening. En die ongezouten mening wordt over het algemeen genomen nogal hard in je gezicht geslagen. Geen respect te bekennen.

Onbegrip & het verschil tussen kinderen en volwassenen

De individuen die ik het meeste kan waarderen zijn kinderen, omdat ze namelijk altijd eerlijk zijn. Ze vragen gewoon alles wat ze niet begrijpen. Waarom zit u in een rolstoel? U heeft toch benen? Daar kan ik om lachen en daarvoor neem ik de tijd om zo goed mogelijk uit te leggen wat er aan de hand is.

Een kindje wat zomaar naar me toekomt en me een knuffel geeft. Als ik vervolgens vraag waarom hij dat deed zegt hij: “Omdat ik zie dat u pijn heeft”. Moeder die vervolgens het kind wegtrekt met een tik op de vingers en een “Je kunt niet zomaar naar zulke mensen toe lopen” er achter aan. Daar gaat het al fout. Bij de opvoeding worden mensen met een (chronische) beperking al gezien en besproken als ‘anders’.

De volwassen mens daarentegen.. Die maken het soms nog moeilijker dan het al is om met een chronische aandoening te leven! Ik zal een aantal opmerkingen opsommen om een visueel beeld te creëren van mijn dagelijks leven:

  • Krukken die in de stad zomaar onder mijn voeten vandaan geschopt worden en de jongelui (daders) er vervolgens heel hard om moeten lachen.
  • Ik zit in de metro één dag voor mijn knie-operatie. Een mevrouw vraagt of zij mag zitten. Normaal sta ik altijd op, maar dit keer ging het niet. Ik verontschuldig mij en zeg dat ik morgen aan mijn knie geopereerd word en dus zelf ook niet kan staan, maar haar wel wil helpen een plek te vinden. De man naast mij begint ontzettend luid een pff-geluid te maken en zegt vervolgens: “Wat een onzin ‘ik moet aan mijn knie geopereerd worden’ asociale jongelui”.
  • Samen met mijn man ging ik naar Blijdorp. Wat ik al ontzettend moeilijk vond, omdat ik in mijn rolstoel moest, want ik kan niet meer niet zo lang lopen. Uiteindelijk heeft hij mij toch overgehaald om mee te gaan. Wij ‘lopen’ wat rond en worden gestopt door een ouder koppel. De mevrouw stopt mijn rolstoel, buigt zich voorover en zegt: “Lekker hè!? Zo lui in de stoel zitten en de man lekker laten duwen. Dat zou ik ook wel willen”.
  • In de bus zat ik met mijn been gestrekt, omdat ik het niet kon buigen door een ontstekingsopvlamming. Vervolgens stapte er een man in. Ik wilde mijn been weg halen, maar dit ging niet zo snel. De man kijkt mij aan en zegt vervolgens: “Ik zou je been maar snel weghalen voordat ik zorg dat die echt pijn gaat doen”.
  • Ik neem altijd de lift, omdat ik helaas geen trap meer kan en mag lopen. Vaak word ik bij de lift met schuine ogen en afkeurende blikken aangekeken. Een voorbeeld is een mevrouw in een scootmobiel. Ik stapte de lift in samen met een andere mevrouw met een kinderwagen. Mevrouw in de scootmobiel kijkt mij aan en zegt: “Stap uit! Jij hebt jonge benen. Hup met de trap!”
  • Mensen die de gehandicaptenparkeerplaats versperren, omdat ze vinden dat ik het recht niet heb om daar te staan, want “er zijn mensen die het harder kunnen gebruiken dan een jonge meid”.

En weet je wat nog het ergste is van al die opmerkingen? Je probeert jezelf te verontschuldigen en excuses op te zoeken. De ziekte kan ik accepteren, maar die opmerkingen is iets waar ik nooit aan zal wennen.

Mensheid je bent zo onwetend, maar dat zeg ik toch ook niet hard op.

Hoe ga je nou om met dat onbegrip? En hoe kan je het beste op onbegrip reageren?

Dit verschilt voor iedereen. Ikzelf heb verschillende fases doorlopen en zal je hier kort in meenemen.

Fase 1: Verdriet

Toen mijn diagnose pas vastgesteld was kampte ik met veel verschillende emoties. Dit uitte zich vooral in verdriet die ontstond vanuit zoeken naar jezelf en zoeken naar een plek in de maatschappij. Als ik in situaties terecht kwam waarin onbegrip getoond werd voelde ik mij verdrietig en onbegrepen wat zich uitte in huilbuien.

Fase 2: Woede

Niet veel later nam woede de plaats in van verdriet. Ik vond alles rot en waarom moest mij dit overkomen!? Hierdoor reageerde ik boos op onbegrip. Dit koste mij zoveel energie die ik veel liever in leuke activiteiten wilde stoppen.

Deze fase is voorbij gegaan, omdat ik mijzelf heb ingelezen over mijn aandoening en mijn eigen weg heb gevonden. Dit klinkt nu heel makkelijk zo van 1, 2,3 hop, maar vergeet niet dat dit proces jaren heeft geduurd.

Fase 3: Negeren, uitleg geven of gevat antwoorden.

In deze fase bevind ik mij nu. Ik laat mijn reactie tegenwoordig afhangen van de persoon en situatie waarin het onbegrip plaats vind.

Als iemand onbegrip toont vanuit onfatsoen kies ik er vaak voor om de situatie te negeren. Simpelweg, omdat deze mensen vaak niet open staan voor verandering en een leerpunt.

Als iemand onbegrip toont vanuit onwetendheid wil ik soms de moeite nemen om de situatie uit te leggen in de hoop dat ze dit in hun verdere leven meenemen.

Nu heb ik mijn ziektebeeld en mijzelf volledig geaccepteerd en dat heeft het leven voor mij een stuk makkelijker gemaakt.

Als iemand onbegrip toont vanuit een ‘grapje’ of lacherige houding antwoord ik vaak snel terug met een gevat antwoord. Dit om iemand even op zijn plaats te zetten en bewust te maken dat het niet prettig voelt om te kakken te worden gezet.

Zelfontwikkeling en onbegrip

Zelfontwikkeling en onbegrip gaan gedeeltelijk hand in hand. Door dat ongewenste onbegrip (wat nooit helemaal te vermijden is) ontwikkel je jezelf op emotioneel vlak. Je reageert niet meer met woede en verdriet, maar kiest voor een uitgebleven reactie, een uitleg geven of een gevat antwoord. Of misschien kies je voor iets totaal anders.

Door de veranderingen die je doorloopt en situaties die je mee maakt in je leven wordt je eigen ik (gedeeltelijk) gevormd. En dat ontwikkelen stopt eigenlijk nooit. Je bent nooit te oud om te leren of jezelf te ontwikkelen.

Hoe kan je jezelf ontwikkelen?

Ook dit verschilt weer per persoon. Jezelf ontwikkelen bestaat voor een deel uit gebeurtenissen waar je geen invloed op hebt, maar waar je mee om leert gaan en voor een deel uit gebeurtenissen waar je wel invloed op hebt en die je met beide handen aanpakt of bewust afslaat.

Waar liggen je interesses? Wat maak je mee in je leven? Wat wil je bereiken? Wat zijn je prioriteiten? Waar loop je spontaan tegen aan?

Er zijn verschillende manieren voor en een enorme partij boeken over geschreven en filmpjes en cursussen over gemaakt. Ga eens op onderzoek uit! Bedenk en beantwoord vragen zoals bovenstaand voor jezelf. Breng in kaart wat voor jou werkt en wat niet. Waar wil je wat mee en wat wil je achter je laten? Of wil je jezelf ontwikkelen op een totaal nieuw gebied? Een nieuwe uitdaging!

Een nieuwe uitdaging! 9 Tips voor zelfontwikkeling

  1. Trek erop uit (bijvoorbeeld de natuur in). Maak je hoofd leeg. Zet een aantal vragen op een rijtje en beantwoord deze voor jezelf.
  2. Bestudeer wat zelfontwikkeling inhoud en welke methodes er zijn.
  3. Lees jezelf in over het onderwerp waarin jij je wilt verdiepen/ontwikkelen.
  4. Bekijk leerzame filmpjes (op bijvoorbeeld YouTube).
  5. Volg cursussen.
  6. Zoek contact met lotgenoten, bijvoorbeeld via de JongPIT Community.
  7. Vraag om hulp (wanneer dat nodig is)
  8. Wees niet bang om iets te proberen. (Beter spijt van iets wat wel je gedaan hebt, dan spijt dat je het nooit geprobeerd hebt zeg ik zelf altijd).
  9. Wees niet bang om fouten te maken. Dat doet iedereen! En ook fouten maken hoort bij jezelf ontwikkelen, daar leer je weer van.

Conclusie: Hoe ga je om met onbegrip?

Dus als je specifiek antwoord wil op de vragen: Hoe ga je nou om met dat onbegrip? En hoe kan je het beste op onbegrip reageren? Er is niet 1 beste manier om om te gaan met onbegrip. Er zijn er meerdere. Het is aan jezelf om uit te zoeken welke het beste bij jou past. De tip die ik mee wil geven is. Zorg dat het niet te veel energie kost (die kan je zo hard voor leuke dingen gebruiken!) en probeer het negatieve los te laten.

En hoe kan je jezelf ontwikkelen? Ook dit verschilt weer per persoon. Jezelf ontwikkelen bestaat voor een deel uit gebeurtenissen waar je geen invloed op hebt, maar waar je mee om leert gaan en voor een deel uit gebeurtenissen waar je wel invloed op hebt en die je met beide handen aanpakt of bewust afslaat. Ga op onderzoek uit!

Zie jij door de bomen het bos niet meer? Of heb je nog vragen naar aanleiding van dit artikel? Neem dan contact op met ons. Wij denken graag met je mee!

Op de hoogte blijven? Volg ons op Facebook, Instagram of Twitter.

Hulp nodig? Stuur ons een appje of mailtje.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site wordt beschermd door reCAPTCHA en Google Privacy Policy en Servicevoorwaarden toepassen.

Kom in contact met jongeren zoals jij!

Wil jij graag in contact komen met lotgenoten zodat je ervaringen kunt uitwisselen, tips kunt delen en herkenbare verhalen kunt lezen en dat allemaal in een groep met jongeren die jou écht begrijpen? Meld je aan voor de JongPIT Community op Facebook!
Scroll naar top
Skip to content