Een open gesprek over mentale gezondheid als je een fysieke beperking hebt

Waar wil je over lezen?

Een open gesprek over mentale gezondheid als je een fysieke beperking hebt

JongPIT podcast aflevering 2

In de tweede podcast van de JongPITcast gaan Michiel en Saanna in gesprek over mentale gezondheid als je een beperking hebt. Het hebben van een fysieke aandoening of beperking kan mentaal erg zwaar zijn en zorgen voor psychische klachten. Hoe gaan Saanna en Michiel daar mee om? En hoe zit het met accepteren van je mentale gezondheid? Ze hebben er een open en kwetsbaar gesprek over in de JongPITcast. Liever lezen dan luisteren? Dat kan hieronder!

Beluister de JongPITcast op Spotify!

Mentale Gezondheid als je een beperking hebt: Een open gesprek tussen Michiel en Saanna

Saanna: “Welkom bij de JongPITcast. In deze podcast gaan we in gesprek over dingen die spelen als je jong bent en een fysieke of psychische aandoening of een beperking hebt. Hoe ga je daarmee om? Wat leer je als je gezondheid niet altijd mee werkt? En waar loop je tegenaan? In deze podcast bespreken JongPIT’ers hun persoonlijke ervaringen en nemen ze je mee in hun proces.”

Saanna: “Leuk dat je luistert naar of kijkt naar de podcast. Ik ben Saanna. Ik ben 22 jaar. Ik zit binnen JongPIT binnen de teams social media en studio. Ik vind het heel leuk om hier mee bezig te zijn.”

Michiel: “Ik ben Michiel. Ik ben 26 jaar. Ik zit nu sinds december bij JongPIT. Mijn hobby’s zijn koken, uit eten gaan en met vrienden afspreken.”

Hoe gaat het op dit moment met Michiel en Saanna?

Saanna: “Ik denk dat het ook goed is om even te benoemen dat deze podcast gaat over acceptatie van mentale gezondheid. Hoe gaat het eigenlijk met jou Michiel? Dat vind ik altijd een leuke vraag om mee te beginnen. Hoe zitten we erbij?

Michiel: “Nou we zitten er ontspannen en goed bij. Ik heb er heel veel zin in eigenlijk. Ik vind het ook een beetje spannend, maar dat is begrijpelijk. En hoe zit jij erbij Saanna?”

Saanna: “Ja, ik zit er ook goed bij. Ik heb er zin in. Het is alweer de tweede podcast die ik opneem, maar het blijft inderdaad altijd een beetje spannend. Het gaat dus over acceptatie van mentale gezondheid. Ik ben benieuwd Michiel: Hoe zit jij in je acceptatie van je mentale gezondheid?”

Michiel: “Op zich wel goed. Ik heb afgelopen corona tijd echt zoiets van nee ik voel me mentaal ook niet zo fijn meer. Ook door de corona, maar ook door alles wat ik daarvoor heb meegemaakt medisch gezien. En ik dacht ik moet daar wat mee. Ik kan daar niet zo lang mee blijven lopen. Ik woon ook al twee jaar op mezelf. Dus dan ga je toch wat meer nadenken als je alleen thuis bent. Aan de hand daarvan heb ik een psycholoog benaderd. Gelukkig zit die naast mijn huis dus dat scheelt.”

Saanna: “Dat is echt ideaal. Dat heb je goed voor elkaar. Was die stap naar de psycholoog, was dat moeilijk?”

De stap om hulp te zoeken en naar de psycholoog te gaan

Michiel: “Ik heb eerder bij een psycholoog gelopen in het ziekenhuis, maar ik vond in het ziekenhuis (toen was ik ook nog jonger) vond ik eigenlijk niet zo’n fijne plek. Allemaal negatieve energie. Nu moet ik iemand kiezen die bij mij past. Iemand waar je een beetje mee band mee heb en die mij goed kan ondersteunen. Die klik is er nu gelukkig met diegene. Eigenlijk gaat het heel goed.”

Saanna: “Wat fijn zeg! Klinkt echt goed.”

Michiel: “En hoe is dat bij jou eigenlijk? Hoe ervaar jij dat?”

Saanna: “Ik heb inmiddels heel wat psychologen gezien. Dat is eigenlijk sinds een paar jaar, maar ik moet zeggen dat die stap voor mij best moeilijk was, want ik hoorde nooit mensen die naar een psycholoog gingen. De dingen die ik dan wel hoorde was: “Dat zijn mensen die gek zijn”. Dus ik vond dat ook altijd best wel een moeilijke stap daar naartoe, maar op een moment was ik echt op het punt dat het nodig was voor mij. Dus is die stap gezet.

Nu zit ik echt… vind ik het meer dan logisch en vind ik het ook niet raar als mensen naar een psycholoog gaan. Ik support dat juist eigenlijk alleen maar, want ik denk dat het eigenlijk heel gezond is als je met een psycholoog praat, want het kan je weer inzicht geven in dingen waar je zelf geen inzicht meer in kan krijgen, want je hebt allen je eigen koppie waar je in kan gaan zitten. Dus ik zit in de acceptatie van mentale gezondheid.

Qua psycholoog zit ik best wel goed. Ik moet zeggen dat ik het een soort van leuk vind, want ik houd van een beetje alternatieve geneeskunde. Eigenlijk maak ik er bijna een sport van. Ooh ik wil nog naar dit toe of ik wil nog naar dat toe en die therapie lijkt me leuk. Steeds meer stukjes van mezelf te leren kennen.”

Ervaring met alternatieve geneeswijze

Michiel: “Mij wordt ook al van kind af aan de natuurlijke geneeswijze gestimuleerd. Ik loop nu ook bij een osteopaat vanwege mijn rug. Dat is ook iets wat mensen niet kennen. Als je zegt ik ga naar de osteopaat zeggen mensen: “Waar ga je heen?”.”

Saanna: “Wat is dat? Ik heb er weleens van gehoord, maar kan je het uitleggen?”

Michiel: “Ja, het is iemand die zowel fysiotherapeut is en daar dingen mee kan en dat je iets vasthoud en daar komt dan straling doorheen wat connect met je lichaam. Nog niet zo lang geleden heb ik ook energie therapie gehad. Ik lag toen op een bed en toen ging er iemand met zijn handen boven mijn lijf. Soms hield ze mijn nek of voeten vast. Daardoor kreeg ik soms een gevoel in me lichaam. Dan werd mijn arm ineens lam. Dan werden mijn voeten opeens heel warm.

Om even terug te gaan naar die natuurlijke geneeskunde. Wat ik altijd erg ervaren heb is dat je bijvoorbeeld in het ziekenhuis onder behandeling bent en je hebt het met de artsen over natuur geneeskunde dan halen ze eigenlijk allemaal hun schouders op en hebben ze zoiets van zoek het maar uit.”

Saanna: “JA! Zo herkenbaar!”

Michiel: “Terwijl het voor sommige mensen (niet allemaal, dat is heel specifiek) helpt het echt heel erg goed. En kan het dus ook heel erg goed helpen bij waar we het vandaag over hebben. Je mentale gesteldheid.”

Saanna: “Ja, mooi dat je dat zegt inderdaad. Ik heb dat zelf ook ervaren. Dat ik niet lekker in me vel zat. Ik had al zoveel psychologen gezien en het werkte niet. Ik kwam niet verder. Het hielp een beetje.

Ik was geïnteresseerd in alternatieve geneeskunde. Dat wilde ik navragen bij de huisarts, maar de huisarts doet natuurlijk alleen maar huisarts geneeskunde dus die konden mij daar ook niet in adviseren of verder helpen. Terwijl het inderdaad voor sommige heel erg kan helpen.

Ik ben bijvoorbeeld zelf nog opzoek naar een hypnotherapeut, omdat ik zoiets had van met een psycholoog praat je zo en stel er zijn trauma’s die verwerkt moeten worden die onbewust liggen kan je dat niet zo verwerken. Dat zou ik heel graag met bijvoorbeeld een hypnotherapeut willen doen, want dan kom je echt bij het onbewuste.”

EMDR therapie

Michiel: “Ik ben begonnen met EMDR bij de psycholoog. Vanwege beginnende PTSS. Toen ik dat hoorde had ik wel zoiets van: “Oohjee PTSS is toch wat militaire hebben als ze op missie zijn geweest en terug komen”. Ik schrok daar wel van, maar tegelijkertijd had ik zoiets van ik ga dit wel met beide handen aanpakken. Inderdaad wat jij ook zegt. Er zit heel veel oud zeer of heel veel van die ervaringen zitten in je onbewuste. Dat is ook het gene wat je er het moeilijkst uitkrijgt.

Wel echt heel fijn om dat te ervaren. Het was ook echt een hele goede steun in deze corona tijd. Een tijd die voor mensen met een beperking, jongeren met een chronische ziekte of beperking heel erg nijpend was. Dat je niks meer mocht, niks meer kon.”

Saanna: “Voor de mensen die niet weten wat EMDR is. Je hebt een gebeurtenis, een bepaalde herinnering waar je een gevoel aan koppelt. Wat ze dan doen met EMDR is ze gaan door dat trauma heen. Je wordt er doorheen gepraat en gaat weer terug naar het moment. Door middel van afleiding (dat kan op verschillende manieren). Ik had bijvoorbeeld een mevrouw die met 2 vingers heen en weer ging, maar het kan ook met tikjes in je oren of een lichtje. Wat heb jij gehad Michiel?”

Michiel: “Ik heb inderdaad ook die vingers die heen en weer gingen en van die trillende eitjes die ik in me hand had die om en om gingen trillen. Dus dat was ook een soort afleiding.”

Saanna: “Ja, omdat je hersenen niet op die twee dingen tegelijk kunnen focussen wordt dus de herinnering soort van los gekoppeld van je gevoel of emotie en in een ander stukje hersenen gezet, waardoor je dus niet meer de emotie voelt bij de situatie.”

Michiel: “Dat kan een hele goede manier zijn om datgene wat je hebt mee gemaakt te verlichten.”

Saanna: “Ik zat dan in die vet traumatische ervaring voor mij en waar ik eigenlijk heel verdrietig om was, maar op een moment kon ik alleen nog maar denken jeetje heb je geen pijn aan je arm. Toen ze heel de tijd bezig was.”

Bij een ander lijkt het altijd erger

Michiel: “Ik vond het best wel bijzonder. Ik heb best wel een klik met mijn psycholoog, omdat je toch een vertrouwensband met elkaar opbouwt. Ik was op een moment mijn vet traumatische ervaring (om het zo maar even te benoemen) aan het vertellen en de tranen rolde over haar wangen. Ik heb dat nog nooit meegemaakt bij een hulpverlener. Ik dacht ook wel even van klopt dit wel? Maar hoe zij dat voelde. Zelf is zij heel gevoelig net zoals ik dat ook ben. Alleen kan ik dat niet altijd uiten.”

Saanna: “Toen jouw psycholoog ook emotioneel werd van jouw verhaal wat dacht je daarbij? Dacht je van: “Hallo jij moet mij helpen?!”. Of dacht je van: “Ooh het raakt haar ook dus het is eigenlijk toch misschien wel zwaarder dan ik had gedacht”.”

Michiel: “Eigenlijk precies dat tweede. Ik had een twee strijd. Aan de ene kant dacht ik een zorgverlener die haar emotie laat zien aan een patiënt dat is niet gebruikelijk. Dus ik vond dat gek eigenlijk. Maar ik had aan de andere kant ook wel zoiets van misschien heb ik het zelf wel onderschat.

Ik had het weleens eerder gehoord ook van mijn vader. Ik zei vroeger altijd wat een ander heeft is zo zwaar zei ik dan tegen mijn vader, want ik heb altijd op een mytylschool gezeten. Dat waren dus alleen maar jongeren met een beperking van heel licht tot heel zwaar. Dus dan zag ik ook jongeren met andere klachten. Dus ik had eigenlijk zoiets van zie je nou wel wat ik heb meegemaakt is niet zo licht als dat ik er soms over denk.”

Vragen om psychische hulp

Saanna: “Hoe was de stap voor jou naar psychologische hulp? Is dat vanuit jezelf gekomen? Of vanuit je arts? Of vanuit je familie?”

Michiel: “Wel echt vanuit mezelf dit keer. Ik heb het wel besproken met mijn ouders. Ondanks dat ik niet meer bij ze woon staan ze wel heel dicht bij me. Ik zat maar te piekeren en ’s avonds een potje te huilen of dat soort dingen. Of na te denken soms tot in het extreme aan toe. Dus ik had zoiets van ik moet dit doen.”

Saanna: “Was het voor jou dan ook al duidelijk wat voor soort hulp? Een psycholoog? Of..??”

Michiel: “Een psycholoog inderdaad. Wat vooral heel duidelijk was (wat ik eigenlijk net ook al zei) buiten het ziekenhuis.”

Saanna: “Kon je ook met mensen om je heen erover praten?”

Michiel: “Lastig, maar het kon wel ja. Voor mijn ouders en zus had ik wel dingen die ik niet met hun wilde delen, want ik wil juist niet dat hun het gevoel krijgen dat ik daarover denk. Het was echt extreem en dat is nog niet helemaal weg, maar gelukkig voor een heel groot deel.”

Saanna: “Ook al is het je familie, hoe lief je ze hebt, daar wil je niet altijd alles mee delen inderdaad.”

Michiel: “Mijn vraag aan jou is: (Wat ik net eigenlijk al zei) Vanuit de medische wereld wordt weinig doorgeschakeld of wordt er eigenlijk niet gekeken naar je mentale gestel. Dat is wat ik gemerkt hebt. Hoe ervaar jij dat?”

“Je verteld ook niet aan iemand dat je een roze onderbroek aan hebt”

Saanna: “Ik heb zelf een chronische ziekte en daarvoor loop ik in het UMC. Daarvoor ik het WKZ. Ik had dus eigenlijk altijd mijn arts en daarnaast een soort verpleegkundige en die besprak dan wel met mij van hoe ga je hier mee om naar de buiten wereld toe? Ik ben HIV positief en daar ligt best wel een taboe op. Daar kreeg ik dus veel hulp voor vanuit het ziekenhuis.

Vertel je dit nou wel of niet aan diegene, omdat er zo’n taboe op ligt. Mij werd dus ook altijd verteld dat er veel onwetendheid over is. De kans is groot (ik moet zeggen dat het nu minder is) dat je er negatieve reactie op krijgt. Daarom kreeg ik het advies vertel het niet. Je verteld ook niet aan iemand dat je een roze onderbroek aan hebt, maar goed daar kon ik er uitgebreid over praten. Wat doet het met me dat ik pillen moet slikken? Dat soort dingen.

Ik moet zeggen dat ik nu graag het taboe wil breken, maar zit ik nog wel in me hoofd met ooh ik mag het niet vertellen.”

Michiel: “Het is mooi dat je dat zegt, want dat is voor mij ook precies de reden dat ik destijds gestart ben met het werk wat ik nu doe. Andere jongeren begeleiden en helpen in dit soort fases. Ik ben ooit begonnen met een pear-buddy project. Wat voor mij een manier was om een stem te geven aan die overstap van kinderzorg naar volwassenzorg, maar ook het voor mezelf een plekje te geven, omdat het inderdaad een hele lastige periode was waarin ik niet goed begeleid ben door medici.

Ik heb mezelf daar gelukkig goed doorheen geslagen samen met mijn ouders. Ik heb ook geleerd in het ziekenhuis om je mond te gebruiken hoe ziek je ook bent. Je moet aangeven waar je grens ligt. Wat je wel en niet wilt.”

De relatie met je arts

Saanna: “Toen ik van het WKZ naar het UMC ging kon ik mijn eigen arts kiezen waar ik dan naartoe kon gaan. Had jij dat ook?”

Michiel: “Ik kon dat niet nee. Ik zal het heel kort vertellen. Ik kende het hele team van de cardiologie, want ik ben hartpatiënt. Ik was 19 jaar toen ik de echt overstap heb gemaakt, want ik mocht het één jaartje uitstellen en ik mocht niet mijn eigen arts kiezen. Alles is zo snel gegaan en zo plots. Ook door andere dingen waardoor ik in het ziekenhuis lag.

Daardoor is het niet helemaal verlopen zoals ik dat wilde. In één keer moet je dan wennen aan dat je ouders niet meer mee mogen naar de OK. Of niet meer bij je mogen slapen. Ook op je 19e is dat nog zo belangrijk.”

Saanna: “Ja, als je dat zo zegt klinkt dat echt alles behalve prettig. Dan kijk ik naar mijn situatie dat is dan best wel oké gegaan. Ik heb toen zelfs nog met mijn verpleegkundige gebeld naar de receptie en het waren super leuke mensen en ik mocht mijn eigen arts kiezen. Nou dat is natuurlijk precies het tegenovergesteld van wat jij hebt meegemaakt.”

Michiel: “Mijn ervaring is natuurlijk ook deels wel heel goed, want je mag eigen dingen beslissen, omdat je volwassen bent dus dat scheelt. Mocht je voorheen nog niet helemaal, maar als het gaat om het stukje aandacht voor mentale gezondheid vanuit medici vind ik dat daar wel meer de nadruk op mag worden gelegd. En ik vind dat er nog wel een weg te winnen is. Uiteindelijk maak je de beslissing zelf, want ze kunnen je wel doorverwijzen naar iemand, maar ik vind het wel heel belangrijk dat je een klik hebt met zo iemand.”

Mentale klachten door lichamelijke klachten

Saanna: “Ja. Eigenlijk heb je het al een klein beetje verteld, maar dat is nog een vraag waar ik benieuwd naar ben. Heb je weleens ervaren dat je van lichamelijke klachten ook mentale klachten kreeg?”

Michiel: “Ik zeg het maar zo van alles wat ik lichamelijk heb, daar is natuurlijk ook het een en ander aan gebeurd, veel operaties gehad, veel in het ziekenhuis gelegen. Ik ken het ziekenhuis vooral WKZ van binnen en van buiten. Dat is al geen goed teken. Tegelijkertijd ook heel fijn.

Dus ja, lichamelijk heeft het ook zeker stress, onrust en overleven gebracht. Het zette mij heel erg aan het denken. Dat ik zoiets had van wat wil ik wel? Wat wil ik niet? Hoe zie ik mijn leven voor me? Heb jij zelf ooit moeite gehad met acceptatie van dat je wat hebt?”

Saanna: “Ja en nee. Aan de ene kant ja, omdat het mijn geheim was en dat vond ik als kind best moeilijk. Dat ik in sommige situaties er iets over wilde zeggen en dan dacht ik ooh nee mag niet, kan niet. Straks willen ze niet meer met je spelen.

Ik heb zelf ook negatieve ervaringen gehad in het delen met mensen. Dat mensen echt boos op mij waren dat ik het niet eerder had gezegd. Ook dat ik elke dag pillen slik. Dan dacht ik rot op met die pillen. Best wel moeite mee gehad. Ik ging wel naar van die weekenden die georganiseerd werden door de HIV vereniging. Daar waren meerdere gezinnen waar HIV in voorkomt. Daar kon je dan gewoon helemaal open erover praten. Dat vond ik mega fijn. Dat vond ik één van de leukste weekenden van het jaar.

Maar aan de andere kant heb ik ook weer geen moeite gehad met de acceptatie (dat klinkt heel dubbel als ik dit nu zeg). Aan de andere kant was het voor mij ook niet meer dan een pilletje en klaar. Ik dacht ook niet na bij de medicijnen die ik slikte. Het was gewoon voor mij. Ook omdat ik het weinig deelde met mensen praatte ik er niet heel veel over. Het is voor mij ook best een ding om het hier zo in de podcast te benoemen, maar het voelt wel goed. Ik heb zoiets van laten we dat taboe doorbreken.”

Chronisch ziek en de rest van je leven pillen slikken

Michiel: “Is het voor jou vanaf je geboorte als ik dat mag vragen? Hoe ontwikkelde zich dat?”

Saanna: “Dat is eigenlijk wel een mooie vraag die je stelt. Daar is heel veel misvatting over, want mensen kennen het als SOA, maar ik heb het inderdaad vanaf mijn geboorte gekregen. Mijn moeder was HIV positief en is overleden aan de gevolgen daarvan, want zij wist niet dat ze het had.

Ik heb het waarschijnlijk door borstvoeding of zo gekregen dus niet helemaal vanaf me geboorte, maar in ieder geval van kleins af aan, maar dat weet ik dus niet zo goed. Het is een chronische ziekte dus het is niet dat ik er morgen vanaf kan zijn. Ik slik wel voor de rest van mijn leven pillen.

Nou moet ik wel zeggen dat ze bezig zijn met medicijnen die ik bijvoorbeeld maar één keer per week in hoef te nemen. Ik had daarvoor bijvoorbeeld pillen die ik twee keer op één dag moest nemen en dat waren dan meerdere pillen. Nu heb ik één pil, één keer per dag. Dus het gaat wel vooruit.”

Michiel: “Een hele persoonlijke vraag. Is het voor jou dan ook zo dat je wel of geen kinderen kan krijgen?”

Saanna: “Ja, ik kan kinderen krijgen. Helemaal gezond. Ze zijn daarin zo goed ontwikkeld. Dat ik gewoon gezonde kindjes kan krijgen.”

Michiel: “En dat betekend dus ook dat jou overlevingskans (om het zo maar even te noemen) stabiel is?”

Saanna: “Ja, zeker. Het is soms zelf zo dat mijn immuunsysteem beter is dan die van mijn familie of andere om mij heen, omdat ik zo steady mijn medicijnen slik.”

Open, eerlijk en kwetsbaar: delen over je klachten en taboe doorbreken

Michiel: “Heb je er nu nog steeds moeite mee om het te delen?”

Saanna: “Ik heb er moeite mee om het te delen, omdat het nog heel gek voelt voor mij, maar het lucht ook op als ik het heb verteld.”

Michiel: “En nu natuurlijk helemaal, want zoals je net als zei we hebben het er nu over in deze podcast. Wat super goed is.”

Saanna: “Ik dacht als er een plek is waar ik er open over kan zijn is het voor JongPIT, want ik zal vast niet de enige zijn en er zitten allerlei jongeren met chronische ziekten. Dus hoe mooi is het dat we onze ervaringen kunnen delen hierin.”

Michiel: “En dat is ook eigenlijk waarom wij dit doen en waarom we bij JongPIT zitten, omdat we de drive hebben en de wil om hierover te delen en te zorgen dat de wereld een stukje mooier word.”

Tips van Michiel en Saanna om uit een dip te komen

Saanna: “Ja, ik heb nog één goede vraag om het af te ronden. Als jij in een dip zit, wat doe jij dan om uit die dip te komen?”

Michiel: “Nou, wat ik vaak doe is muziek luisteren dat helpt mij heel erg. Om los te laten, maar ook om lekker vrolijk te worden. Ik praat er uiteraard over. Als ik in een dip zit probeer ik erover te praten. Dat probeer ik om te zetten in iets moois. Dat is eigenlijk hoe ik dat doe. Ik ben ook heel benieuwd hoe jij dat doet?”

Saanna: “Als ik in een dip zit ga ik vooral eerst goed in die dip zitten. De emoties die er zijn even laten zijn. Als ik moet huilen ga ik gewoon even een goed potje huilen. Daarna als alles eruit is kan ik weer verder.

Ik ga ook weleens met een vriend wat drinken en kletsen. Afleiding zoeken. Voor mij helpt het ook om met de huisdieren, de katten te knuffelen. Dat doet ook wonderen. Muziek luisteren. Creatief bezig zijn om mijn hoofd leeg te maken.”

Michiel: “Als je daarnaar luister dat je dan dingen los kan laten of je emotie kwijt kan in dat nummer.”

Saanna: “Ja, eigenlijk heb ik één nummer. Ik luister weleens naar reaggea: hey baby (van als ik het goed zeg) Steven Marley. Dat is altijd een nummer dat ik denk dat is goed, het komt wel goed. En jij?”

Michiel: “Als ik me echt niet goed voel luister ik meestal rollercoaster van Danny Vera. Dan breekt de hemel open om het zo maar even te zeggen. En als ik me heel goed voel vind ik het heerlijk om te luisteren naar Bob Marley.

Ik luister ook weleens naar André Hazes. Ik luister ontzettend veel verschillende muziek, maar rollercoaster springt er voor mij wel boven uit. Zeker dit jaar. Als ik op het puntje sta van er komt iets aan, maar het wil niet helemaal. Als ik dat dan op zet dan kan ik lekker huilen.”

Saanna: “HEERLIJK!!!”

Michiel: “Dat lucht dan ontzettend op. Wat ik nog wel als tip wil meegeven (ik weet niet of jij dat ook doet) daar ben ik wel benieuwd naar. Ik schrijf soms ook weleens mijn gevoel op.”

Saanna: “JA! Goeie! Hele goeie! Dat doe ik ook. Dan vooral heel erg met de gedachten niemand hoeft dit te lezen. Gewoon letterlijk al mijn gedachten op schrijven. Als ik denk hey er vliegt hier een irritante vlieg schrijf ik dat ook op. Echt alles en dat lucht zo op. Dat is een hele goede tip inderdaad.”

Michiel: “Ja, dat doe ik ook.”

Saanna: “Thanks voor je openheid, voor het delen. Voor de luisteraars/kijkers. Hopelijk zien we je bij de volgende podcast!”

Afsluiting van de JongPITcast

Saanna: “Leuk dat je hebt geluisterd naar de JongPITcast. De podcast van JongPIT. JongPIT is de stichting voor en door jongeren met een fysieke of psychische aandoening of beperking. Via onze website www.jongpit.nl lees je alle informatie die als jongeren nodig hebt en vind je ervaringsverhalen van anderen.

Ook zijn wij actief op Instagram, Facebook en Twitter. Wil je in contact komen met andere jongeren die dezelfde ervaringen hebben? Wordt dan lid van onze groep op Facebook. De JongPIT community. Bedankt voor het luisteren en tot de volgende!”

Op de hoogte blijven? Volg ons op Facebook, Instagram of Twitter.

Hulp nodig? Stuur ons een appje of mailtje.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site wordt beschermd door reCAPTCHA en Google Privacy Policy en Servicevoorwaarden toepassen.

Kom in contact met jongeren zoals jij!

Wil jij graag in contact komen met lotgenoten zodat je ervaringen kunt uitwisselen, tips kunt delen en herkenbare verhalen kunt lezen en dat allemaal in een groep met jongeren die jou écht begrijpen? Meld je aan voor de JongPIT Community op Facebook!
Scroll naar top
Skip to content