Jongeren met een (fysieke) beperking en/of chronische aandoening mogen en kunnen ook gewoon normaal meedoen met de rest. Gewoon op een normale school tussen de normale leerlingen; dat was toen ik klein was echt mijn allergrootste droom. Normaal zijn, dat wil ik al te graag, net als ieder ander.
Ik ben zelf een van die succesverhalen, maar toch ben ik (JongPIT’er Merel) een beetje anders dan de reguliere leerling. Het hebben van het Cowden-syndroom is echt geen lol, zeker niet als je jong bent.
Het Geuzencollege
Sinds de derde klas ben ik met trots leerling van het Lentiz Geuzencollege, wat ook zeker niet altijd even makkelijk ging. Op het Geuzencollege kreeg ik de kans om me te ontwikkelen tot een sterke jonge vrouw die zich inzet voor de maatschappij. Klasgenoten en docenten accepteren mij zoals ik echt ben en dat wens ik iedereen om mij heen toe. Veel docenten hebben mij laten groeien, waar ik echt ontzettend dankbaar voor ben. Ik kijk echt positief terug op mijn middelbare schooltijd hier.
Een van die mensen is Merel van Houwelingen (oftewel mijn allerleukste naamgenootje), nu nog mijn mentor. Toevallig was zij voor mij het allereerste gezicht van het Geuzencollege, wat nog voelt als de dag van gisteren. Sinds ik in de vierde zit, heeft ze het voorrecht om mijn mentor te zijn. Ook al was het niet altijd even makkelijk, hebben we veel van elkaar mogen leren en heeft ze me begeleid met al haar liefde. Echt oprecht: ik mag echt dankbaar zijn voor haar als mentor, maar vooral voor haar als persoon!
Ik was eens benieuwd wat Merel juist belangrijk en leuk vindt aan het lesgeven aan leerlingen met een chronische aandoening en/of beperking. Daarom is dit artikel een persoonlijk interview met Merel!
Wie ben je, wat is je rol op het Geuzencollege en hoe heb je me leren kennen?
Mijn naam is Merel van Houwelingen. Ik ben mentor van 4TL en op dit moment ook mentor van Merel. Ik heb je leren kennen tijdens jouw eerste intakegesprek dat wij hier op school hebben gehad. Hier heb je al veel over jezelf verteld en hebben we besloten om de uitdaging aan te gaan.
“Vanaf het intakegesprek was ik meteen enthousiast over mevrouw Van Houwelingen (ze gelooft vast niet dat ik dit zeg, klopt, maar het is toch echt zo). Ze liet direct zien hoe leuk het kan zijn op school. De eerste dagen dat ik op deze school zat, gebruikte ze veel humor om me prettig te laten voelen. Dit heeft er onder andere voor gezorgd dat ik me fijn ben gaan voelen op deze school. Op mijn vorige school vond ik Nederlands helemaal niets, erger nog: ik vond het vreselijk. Van de Nederlandsdocenten die ik heb gehad, zijn ze op het Geuzencollege echt het leukst en het gezelligst.”
Welke kleine dingen deed ik in het begin waardoor jij al wist hoe ik in elkaar zat?
Aan het begin was Merel me nog veel aan het ontwijken en vertelde ze niet alles.
Dilemma: gebruik je soms meer je humor of meer je liefde om dingen voor elkaar te krijgen bij mij?
Goeie vraag. Mijn karakter is denk ik dat ik beide inzet. Ik probeer veel dingen met humor op te lossen, maar ik ben ook iemand die werkt vanuit mijn hart. Grappig hoe je mij eigenlijk beschrijft in deze vraag. Dan heb je mij dus wel echt leren kennen.
“Het is toch echt een combinatie van beide. De ene dag moet ze heel erg haar liefde gebruiken om te helpen, maar de andere keer heeft ze alleen maar humor. Een leuke combinatie van beide :)”
Hoe kwam je op het initiatief ‘Merel-uurtje’?
Omdat je als mentor de verantwoordelijkheid hebt voor veel leerlingen. Een leerling met een chronische aandoening en/of beperking heeft nou eenmaal meer tijd nodig dan sommige andere leerlingen, en tegelijkertijd wil je iedereen evenveel aandacht geven. Wij zagen elkaar alleen maar tijdens de lessen en ik had alleen maar ‘extra’ tijd. Op deze manier kunnen we echt even de tijd nemen voor alles wat er in jouw leven gebeurt, maar ook gewoon even kletsen.
“Stiekem had ik er nooit echt zin in, maar het vliegt echt voorbij. We hebben elkaar hierdoor echt beter leren kennen.”
Hoe zorg je dat school ondanks alles toch leuk blijft?
Zolang ik mag werken met leerlingen heb ik het naar mijn zin. Alles eromheen is bijzaak. Positief blijven is soms lastig door bepaalde omstandigheden, maar werken in het onderwijs is echt het leukste om te doen.
Had je ooit gedacht dat ik er nu zo bij zou lopen, in positieve zin?
Jazeker. Ik heb altijd het vertrouwen gehad dat jij er wel gaat komen. Je bent erg zelfstandig en serieus bezig met school. Dus mijn antwoord op deze vraag is: ja!
“Juist het motiveren als het even niet goed gaat, daar kun je als docent echt het verschil in maken. Merel is daar echt een mooi voorbeeld van; ze gelooft echt in me, net als vele anderen. Dat geeft mij weer extra zelfvertrouwen. Zonder mevrouw Van Houwelingen haar hulp dit jaar had ze me er echt doorheen geholpen.”
Wat is het meest ‘typisch Merel’-moment dat je nooit zult vergeten?
Hoe we bijvoorbeeld samen met krukken door de school liepen, ieder met onze eigen ongemakken. Hoe jij alles zelf wilt doen, ik de deur voor je wil openmaken, maar jij toch nog sneller bent en het zelf al gedaan hebt.
“Eigenlijk hoe we toen met elkaar omgingen, kan soms echt leuk zijn (vind ik). Als naamgenootjes hebben we ook wel een beetje dezelfde soort humor, maar ik denk toch dat zij drukker is dan ik. Als ze er niet is, roepen we altijd dat het zo ontzettend rustig is zonder mevrouw Van Houwelingen. Merel & Merel is gewoon de vibe, en we kunnen niet zonder elkaar (ook al wil ik soms dingen liever zelf doen).”
Wat leer je juist van mij?
Doorgaan als dingen tegenzitten.
Stel, je moet eens meelopen met mij bij een activiteit die ik doe na school. Wat zou je dan kiezen?
Sowieso zou ik dan mee willen gaan naar de kinderraad. Dat lijkt me echt heel bijzonder, met allemaal kinderen met een eigen verhaal en toch zo waardevol voor het ziekenhuis.
Wat is uw mooiste herinnering die we samen hebben meegemaakt, of iets wat ik bereikt heb?
Mijn mooiste herinnering is eigenlijk niet één specifiek moment, maar vooral de band die wij samen hebben opgebouwd. Dat is voor mij het meest waardevolle. Je zal altijd een plekje in mijn hart hebben, echt waar. Je bent een bijzonder meisje en ook nog eens mijn naamgenoot, en ik ben trots op hoe jij alles hebt gedaan. Ik neem jou gewoon altijd een beetje met me mee. En ik hoop dat ik jou mag blijven volgen in alles wat je gaat doen. Want ik zie het zo voor me dat ik jou over een paar jaar terugzie, misschien wel op televisie of in de politiek.
“Het ging niet altijd soepel, onze band, maar hoe meer er gebeurde, hoe beter we elkaar leerden kennen. Als een echte puber (ja, dat ben ik ook gewoon nog) vond ik mevrouw Van Houwelingen soms echt veel te bezorgd en kon ik haar achter het behang plakken. Eigenlijk is ze gewoon heel begaan, als mentor en als persoon. De ene keer een beetje puber uithangen, maar de andere keer hadden we echt hele goede gesprekken.”
Wat zou je tegen een leerling, docent of beleidsmaker willen zeggen over het begeleiden van leerlingen met een chronische aandoening en/of beperking?
Het is super dankbaar, maar laten we eerlijk zijn: ook best zwaar af en toe. Als docent wil je er voor iedere leerling zijn, maar helaas zijn reguliere VO-scholen gewoon niet genoeg bemand. Er zal echt meer gefaciliteerd moeten worden voor passend onderwijs. Juist een leerling als jij laat zien dat je gewoon naar een reguliere school kan, als je maar wil. Daar kan vanuit de overheid nog wel meer in worden geïnvesteerd.
*”Mevrouw Van Houwelingen (en het hele onderwijsteam van het Geuzencollege 🙂 ) heeft echt haar uiterste best gedaan om me goed te begeleiden. Als mentor, ook al is het soms best lastig, aangezien begeleiding van een leerling met een (chronische) aandoening en/of beperking veel maatwerk en zorg vraagt. De samenwerking van het team is echt een sterke factor die je als school kunt bieden. Ook was er ruimte voor maatwerk en werd er verder gekeken dan alleen Merel op school. Daar ben ik mevrouw Van Houwelingen heel dankbaar voor!
Als je als docent of beleidsmaker de leerling de regie geeft en hen leert om steeds meer zelf te doen, leid je ze echt op tot de toekomstmakers.”*
