Als middelbare schooltiener is school veel meer dan alleen leren. De kansen die ik krijg, mijn soms enige dagelijkse uitje en de gezelligheid van iedereen (klasgenoten maar ook docenten). Ook heb ik (JongPIT’er Merel) veel docenten op mijn school (die ik alweer bijna ga verlaten) gehad die me heel fijn begeleidden en mijn schooltijd tot een geweldige tijd hebben gemaakt. Regulier onderwijs volgen met een chronische aandoening is soms voor beide kanten lastig, maar hoe ben je samen sterker en bouw je mee aan de toekomst van een leerling?
Daarom ben ik benieuwd naar de perspectieven van twee docenten die mij in mijn schoolloopbaan op deze school dichtbij hebben gestaan. Dit zijn Elise de Reus en Merel van Houwelingen, beiden werkzaam als docent op het Lentiz | Geuzencollege. Beiden zijn ze docent van mij en hadden dus een grote rol in het begeleiden van een leerling met een chronische aandoening en/of beperking. Daarom ga ik ze allebei interviewen, met mijn eigen ervaringen als leerling als aanvulling. Ik ben zelf heel erg benieuwd wat ze me te vertellen hebben! En juist ook naar de perspectieven van ons alle drie. Ik wens je heel veel leesplezier 🙂
Wie bent u, wat is uw rol op het Geuzencollege en hoe hebt u me leren kennen?
Mevr. De Reus: Mijn naam is Elise de Reus, op school ben ik mevrouw De Reus. Ik ben op dit moment mentor van klas 3TL en ik ben dus betrokken bij team TL. Doordat ik je dit en vorig jaar wiskunde geef, heb ik je leren kennen.
Mevr. Van Houwelingen: Mijn naam is Merel van Houwelingen. Ik ben mentor van klas 4TL en op dit moment ook mentor van Merel. We hebben elkaar leren kennen tijdens jouw eerste intakegesprek dat wij hier op school hebben gehad. Hier heb je al veel over jezelf verteld en hebben we besloten om de uitdaging aan te gaan.
Hoe omschrijven jullie mij in drie woorden?
Mevr. De Reus: Gedreven bezige bij
Mevr. Van Houwelingen: Zelfstandig, doorzetter, alleskunner
Met jullie beiden heb ik een goede band, hoe ervaren jullie dit?
Mevr. De Reus: Hetzelfde! Dat blijkt uit het contact en dat hebben we ook naar elkaar uitgesproken.
Mevr. Van Houwelingen: Ik vind dit ook heel bijzonder. We hebben een hele fijne band opgebouwd. Dat jij zulke persoonlijke dingen met mij (en ons) wilde delen, voelt voor mij als docent heel fijn en ook als een teken van vertrouwen.
“Ik vind zo’n band best wel fijn, dan weet je dat ze écht om je geven en heb je iemand (of meer mensen) op wie je kan terugvallen. Dat heeft enorm geholpen, waardoor ik sneller om hulp durfde te vragen. Soms was dat wel eens een periode minder, maar uiteindelijk komt het vanzelf wel goed en hebben we weer flinke lol. Ook hebben ze beiden wel een karaktereigenschap die ik ook heb, of juist iets wat we allebei op dezelfde manier doen, maar echt niet altijd :)!”
Hoe leeft u als docent mee met een leerling die chronisch ziek is? Wat vindt u hier soms juist moeilijk aan?
Mevr. De Reus: Als docent in team TL probeer ik op de hoogte te zijn van wat er speelt en af en toe te vragen hoe het gaat. Ook zorg ik dat ik beschikbaar ben als een gesprekje nodig of gewenst is. Het is soms wel lastig, omdat je niet alle zorg, tijd en aandacht kan bieden die je zou willen. Ik heb immers nog zeker 150 leerlingen die ik lesgeef en die allemaal zo hun eigen rugzakje hebben.
Mevr. Van Houwelingen: Ik vind het soms echt zwaar om te horen wat jij allemaal moet meemaken. Tegelijkertijd heb ik daar ook enorm veel bewondering voor, want ondanks alles sta jij er gewoon en doe je het echt fantastisch. Hoe jij je staande houdt in het reguliere onderwijs is iets waar heel veel andere leerlingen een voorbeeld aan kunnen nemen.
“Ze leven beiden echt mee en doen zeker niet alsof ze meeleven. Ik mag altijd mijn verhaal bij hen kwijt, dat vind ik wel erg fijn. Soms sturen ze uit het niets een mail of berichtje of houden me in de pauzes nog even bij om te praten.”
Wanneer of op welke momenten hebt u om mij moeten lachen (op een leuke manier)?
Mevr. De Reus: Ik moet er stiekem wel op een leuke manier om lachen als ik zie dat mensen je onderschatten en dat jij ze dan met opgeheven hoofd het tegenovergestelde laat zien.
Mevr. Van Houwelingen: Ik moet eigenlijk heel vaak om je lachen, op een leuke manier 😊. Het zit vooral in hoe jij bent. Je bent zo eigenzinnig en wil alles op je eigen manier doen, en dat vind ik mooi om te zien. De dingen die je zegt en doet, en hoe je over zoveel dingen nadenkt, zorgen ervoor dat ik regelmatig met een glimlach naar je kijk. Wat ik ook bijzonder vind, is hoe jij soms gewoon lekker je eigen plan trekt. Dat je bijvoorbeeld, ondanks alles, in een korte broek naar school komt voor je ziekte en het goede doel en daar helemaal achter staat. Of dat ik tegen je zeg dat je ook thuis mag blijven, maar dat jij toch naar school komt. Dat soort momenten vind ik echt bijzonder en stiekem ook wel grappig, omdat het zo typisch “Merel” is. Eigenlijk bezorg jij me heel vaak gewoon een glimlach.
“Lol en gezelligheid stonden wel voorop in mijn schooltijd. Eigenlijk altijd wel, maar dat maakt school juist heel leuk!”
“Mam, wanneer mag ik weer naar school? Ik heb heimwee naar school :)”
Omdat ik het steeds zo leuk vond op school, vond ik de zomervakantie bijvoorbeeld echt vreselijk. Hele dagen alleen, nee dat is niet aan mij besteed. Een grappige herinnering: toen ik op maandag naar het ziekenhuis moest, kon ik niet wachten tot ik weer naar school kon. Erger nog, ik zei al in de eerste week dat ik school miste. Dit kwam doordat veel van mijn sociale activiteiten stil lagen en ik niet veel kon.
Ik zat die maandag in het ziekenhuis, maar ik zette de hele wachtkamer op stelten, want ik wilde weten wie mij dat jaar les zouden geven en wie mijn mentor werd. Mijn dokters werden helemaal gek en moesten hier wel heel erg om lachen, en we hebben het hier nog steeds over. Toen ik hoorde dat mevrouw Van Houwelingen mijn mentor werd, was ik heel blij omdat ze heel gezellig is en ook heel lief. En natuurlijk had ik mevrouw De Reus gemist.
Ik vond het wel heel spannend om weer naar school te gaan, aangezien mijn docenten en klasgenoten niet wisten wat ik in de zomer allemaal had meegemaakt. Daardoor moest ik toen nog opgehaald worden bij de metro, omdat ik niet mocht “stunten” met mijn rolstoel. Mevrouw De Reus was het “slachtoffer” dat me de eerste keer moest halen. Ik vond dat eerst niet fijn, maar achteraf zeker wel. We konden meteen bijpraten. Ook vond ik het heel leuk dat die gezellige mentor terug was; ze gebruikte meteen haar humor. Ik ging meteen weer met plezier naar school, ook al werd mijn gezondheid steeds slechter.
Soms waren jullie de eersten die van bepaalde dingen af wisten, hoe vonden jullie dat?
Mevr. De Reus: Ik vind het fijn als iemand zich prettig genoeg voelt bij mij om dingen te delen. Ik heb het dus nooit als vervelend ervaren. Samen kwamen we eruit wat je aan wie wanneer ging vertellen (als je het nog volgt 😉). Soms was het wel ingewikkeld dat ik niet meer precies wist wie welke informatie had. Gelukkig zijn we daar altijd uitgekomen.
Mevr. Van Houwelingen: Ik vind dat ook echt één van de mooiste kanten van het onderwijs: dat je niet alleen maar met de lesstof bezig bent, maar dat je een echte band opbouwt met leerlingen. Dat je elkaar leert kennen en soms ook belangrijke of moeilijke dingen met elkaar deelt. Het is niet altijd makkelijk, want wat jij meemaakt is soms ook zwaar om te horen. Maar juist dat vertrouwen en die connectie maken mijn werk waardevol. Dat is eigenlijk wat mijn baan echt mijn baan maakt, en dan is het vak Nederlands geven soms bijna bijzaak.
“Ik vond het soms best wel lastig om alles te vertellen, aangezien ik ook vind dat school gewoon school is. Soms moet ik wel bepaalde dingen delen die over het medische gaan, wat wel belangrijk is, terwijl ik het liever uitstelde. Soms is een berichtje sturen al genoeg, maar Elise en Merel maakten zelf ook afspraken met mij omdat ze erg benieuwd waren hoe het echt met mij ging. Bijvoorbeeld heb ik nu met Merel een ‘Merel-uurtje’ een keer per week. Zo weet Merel ook waar ik hulp bij nodig heb en vaak praten we ook over de leuke dingen van het leven.”
Ik gebruik wel eens ook dingen van mijn ziekte voor schoolopdrachten. Is dat inspirerend omdat ik soms met iets heel anders aankomt dan mijn klasgenoten?
Mevr. De Reus: Bij de praktische opdrachten van wiskunde heb je inderdaad je eigen ervaringen gebruikt. Dat is voor mij zeker inspirerend en leuk om te lezen. Ik leer daar zelf ook weer van!
Mevr. Van Houwelingen: Ja, dat vind ik zeker inspirerend. Juist omdat jij dingen op jouw eigen manier doet en jouw eigen ervaringen gebruikt, kom je vaak met iets heel anders dan je klasgenoten. Dat maakt het niet alleen bijzonder, maar ook waardevol. Wat ik daar zo mooi aan vind, is dat jij jouw ervaringen, ook de moeilijke kanten van je ziekte, weet om te zetten in iets positiefs. Je gebruikt wat misschien als een zwakte voelt juist als kracht. En dat is echt iets bijzonders.
“Later nog steeds zoveel plezier in het leven hebben, dat vind ik toch het allermooist. Van het leven genieten en altijd van jezelf blijven houden, ook al is het moeilijk. Dat is ook iets wat ik altijd met me meeneem, ook al zit ik in de les op school. Ziekte neemt wel wat van je af, maar ik heb hier ook echt veel van mogen leren.”
Wat is uw mooiste herinnering die we samen hebben meegemaakt of iets wat ik bereikt hebt?
Mevr. De Reus: Lastig om uit alle momenten te kiezen! Ik denk eigenlijk een combinatie van alle korte momentjes met elkaar, waarin we elkaar beter hebben leren kennen en een fijne band hebben opgebouwd.
Mevr. Van Houwelingen: Mijn mooiste herinnering is eigenlijk niet één specifiek moment, maar vooral de band die wij samen hebben opgebouwd. Dat is voor mij het meest waardevolle.
Mijn eigen mening
“Er is zoveel moois gebeurd eigenlijk 🙂 Van de eerste dag op school, hulp vragen, mooie gesprekken, de eerste keer met de rolstoel naar school, na een moeilijk jaar toch overgaan en de presentaties voor zowel mijn klas als de docenten. Ik vond de presentaties wel een van de mooiste, aangezien ik daar mooie reacties op heb gekregen en ik de docenten en leerlingen iets heb kunnen leren. Maar ik heb hierdoor zelf ook geleerd hoe je dit op de juiste manier moet meedelen.
Ook KiKa Korte Broek vond ik nog wel leuk; mensen verklaarden me voor gek. Ik moest toen ook op de foto met docenten en heb 1215 euro opgehaald. School is bijna altijd wel leuk, ik ga met veel plezier naar school. Ook juist de mooie (en soms wat moeilijke en minder leuke) gesprekken met beiden. Sommige dingen die ze tegen me hebben gezegd, vergeet ik nooit meer.”
Een ding dat ze beiden niet weten, is dat ik echt trots ben op Elise en Merel. Ze proberen me zo goed mogelijk te begeleiden, ook al is dat soms best lastig als mentor. Ze hebben allebei echt een hart van goud en zijn erg betrokken en zorgzaam. Voor hen maken ze misschien soms een kleine impact, maar voor mij voelt die juist heel groot.
Beiden hebben ze echt een passie voor hun vak en hun werk. En dat geldt natuurlijk ook voor alle andere mensen die mij op school begeleiden, in welke rol dan ook. Het Geuzencollege heeft mij echt een goede schooltijd gegeven en ik ben veel zelfverzekerder dan toen ik hier binnenkwam. Dit kon ik niet alleen — nee, dit doe je juist samen!
Docent word je alleen als het je vak en passie is, vind ik dan:).
Juist door alle goede begeleiding, gezelligheid en docenten die in mij investeren, heb ik de afgelopen twee jaar echt genoten van mijn schooltijd op het Geuzencollege. Het was soms superzwaar, maar toch ben ik steeds meer gegroeid tot de volwassen Merel die ik wil zijn, mag zijn en wil worden.
Het waren lange reisjes van en naar school met het OV, maar ja, dan kan ik ook weer andere dingen doen, zoals muziek luisteren. Met grote dank aan het hele team van het Geuzencollege, dat altijd met open armen voor mij klaarstond.
Ik ga deze gezellige schooltijd erg missen en nooit meer vergeten. Natuurlijk moet ik ook door — ik word tenslotte ouder — en kan ik zo snel mogelijk door naar mijn echte droombaan!
Ik wens hen (en al mijn andere lieve docenten) echt al het goeds. Ze hebben ontzettend veel voor mij betekend. Ik hoop dat ze beiden nog veel impact mogen maken op school, maar juist ook daarbuiten. Dat gun ik ze echt.
