Eerder schreef ik over ECT (bij depressie) en hoe dit in de praktijk werkt. Deze behandeling is helaas niet altijd zonder bijwerkingen. Ook ik, Sidy, ben hier helaas niet zonder schade vanaf gekomen. In dit artikel vertel ik over de geheugenschade die ik hieraan heb overgehouden en hoe dit er voor mij uitziet.
Geheugenverlies tijdens de ECT
De eerste keer dat ik ECT had, kan ik me eigenlijk al niet herinneren. Dit heeft waarschijnlijk te maken met de hoeveelheid shocks die ik die eerste keer toegediend heb gekregen. Helaas bleef het daar niet bij. Gedurende de zomer waarin ik ECT kreeg, ben ik een weekendje weggegaan met mijn vriend. Dit waren mooie, gezellige dagen, maar ik kan me hier, behalve het positieve gevoel, amper iets van herinneren.
Een jaar later waren we in dezelfde stad. We gingen naar een museum waar we tijdens de ECT ook waren geweest. Voor mij voelde het alsof ik er voor het eerst kwam. Dat was het moment dat ik me voor het eerst besefte: er zijn écht dingen weg uit mijn brein.
Langetermijngeheugen
In de jaren na de ECT ben ik er steeds meer achter gekomen dat mijn langetermijngeheugen vooral schade heeft opgelopen. Tijdens de periode waarin ik ECT kreeg, was ook mijn kortetermijngeheugen een stuk slechter, maar dit is gelukkig redelijk bijgedraaid.
Het langetermijngeheugen functioneert bijvoorbeeld om je te herinneren wat je gisteren hebt gegeten of gedaan, of in welk jaar iets heeft plaatsgevonden. Waar ik daar vroeger heel goed en precies in was, zijn sommige dingen voor mij nu echt een zwart gat.
Voorbeelden & impact
Het begrip ‘geheugenschade’ kan misschien wat abstract zijn. Daarom heb ik wat voorbeelden van wat dit voor mij inhoudt en vertel ik wat voor impact deze bijwerkingen op mij hebben. In veel gevallen kan ik onthouden wat iemand gezegd heeft, maar ben ik het de volgende dag kwijt. Ook vergeet ik vaak dat ik iets al aan mijn omgeving verteld heb, waardoor ik veel dingen dubbel vertel. Hierdoor kan het voelen alsof ik niet geïnteresseerd ben of alleen maar met mijn eigen wereld bezig ben. Dit is zowel voor mij als voor de ander niet fijn.
Verwerking
Soms vind ik het moeilijk om oké te zijn met het feit dat dit mijn geheugenfunctie is. Voor de ECT wist ik beter wanneer er iets gebeurd was of verteld werd; tegenwoordig zijn deze ‘simpele’ dingen een stuk lastiger. Mijn tijdsbesef is daardoor ook erg veranderd.
Hoe ik dit accepteer? Soms is dat nog lastig, maar ik probeer het naar mensen uit te spreken als ik ermee zit. Ook zeg ik tegen mezelf dat ik er niets aan kan doen en dat het niet mijn schuld is dat er geheugenschade is ontstaan.
Herkenbaar?
Tot slot heb ik één belangrijke tip voor mocht jij je in dit verhaal herkennen: schrijf zo veel mogelijk op! Maak lijstjes, geheugensteuntjes in je agenda of notitieboek, of zet wekkertjes (in je telefoon). Dit lost niet alles op, maar kan je wel deels helpen om toch zo goed mogelijk te functioneren.
