Vandaag delen we het verhaal van Xénia. Een jonge meid van 26 jaar die al veel heeft meegemaakt: ze is lange tijd gepest geweest waardoor ze een laag zelfbeeld heeft, had als kind al last van woedeaanvallen en ze heeft een depressie gehad. Toch is ze uiteindelijk gegroeid tot een vrolijke vrouw die van het leven probeert te genieten. Mede dankzij haar twee honden en haar partner heeft ze opnieuw leren genieten van het leven. Daarnaast heeft ze nog een mooie, hoopvolle boodschap voor jou. Lees snel verder voor haar hele verhaal.
TW: in dit verhaal (vraag 3) wordt zelfdoding en automutilatie genoemd.
1. Kun je in het kort iets over jezelf vertellen?
“Hallo! Mijn naam is Xénia en ik ben 26 jaar. Ik ben nu een vrolijke vrouw, maar in mijn verleden heb ik veel stress, woedeaanvallen, een laag zelfbeeld, en meer gehad waardoor ik een heel gevoelig persoon ben.”
2. Wat doe je in het dagelijkse leven?
“Ik werk al een paar jaar nu. En ben uiteindelijk toch afgestudeerd. Ookal wilde ik in die moeilijke periode mijn school opgeven, gelukkig heb ik dit niet gedaan! School is important!! Ik ben heel blij dat ik werk, alleen heb ik spijt dat ik niet verder ben gaan studeren. Wat niet afneemt dat ik dit later misschien nog kan doen.”
“In mijn weekend spendeer ik graag tijd met mijn partner en of course met mijn 2 fantastische doggies! Terra en Torro, 2 geadopteerde Podencos vanuit Spanje. Als ik deze 2 niet had, dan had ik verloren gelopen! Ik ga er veel mee wandelen. Samen gebieden, parken, weides, en meer opzoeken. Aah ja, ook met de vriendjes samen opstap in één grote roedel! Dankzij mijn 2 prachtige baby’s ben ik vaker en graag buiten. Tenzij het regent, hihi!”
3. Wil je iets delen over je lichamelijke en/of psychische klachten?
“Sinds ik een kleintje was is het allemaal begonnen. Ik was namelijk geen makkelijk kind. Mijn ouders hebben zware periodes gehad, de juffen van de klas ook. Mijn mama vertelde mij ooit dat ik als 2-jarig meisje achterop de fiets ineens een woedeaanval kreeg. Mama kon de fiets amper recht houden… Ik kreeg dit vaak wat niet leuk is, ook niet voor mijn ouders. Met ouder worden is het niet echt verbeterd, ookal wou ik dat het wegging. In de kleuterschool was ik een ettertje… Als ik mijn zin niet kreeg plaste ik in mijn broek (ja, daarvoor schaam ik mij). Ik ging liggen op de grond of luisterde totaal niet…”
“Ook op de lagere school ging het slecht. Ik luisterde niet, deed mijn eigen zin, sloeg soms een ander kind, liep weg uit de klas en ik stal zelfs andere kinderen hun sleutelhangers toen ik de klas uit moest omdat ik gestraft werd. Ook lette ik nooit op, kladde heel mijn schrift vol en ik heb mijn ouders soms het leven zuur gemaakt. Ik wilde alleen mijn zin doen. Kwam het niet uit voor mij of kreeg ik mijn zin niet? Dan barstte ik uit!”
“Ik werd als kind gepest op school. Dit heeft een diepe wond gegeven in mijn zelfbeeld wat nu op de dag van vandaag een litteken is geworden. Het pesten heeft voor mij heel veel kapotgemaakt! Ik heb nachtmerries gehad waar ik wenend mee wakker werd en waar ik dagen mee inzat. Dit heeft mijn zelfbeeld kapotgemaakt. Als ik nog maar iets negatiefs hoorde over mijn uiterlijk, over mijn kleding en/of over wie ik ben brak ik precies in duizend stukjes.”
“Op plekken waar niemand was liet ik een traan vallen. Ik was vernederd, wilde niet zijn wie ik ben, wilde weg, heb ook vaak wel eens gedacht over een einde eraan maken, van je weet wel… Ik heb mijzelf op zwakke tijden gesneden waar ik nu nog steeds littekens van heb. Schaam ik mij hiervoor? Ja… Ik draag graag kleding met korte mouwen of spaghettibandjes, maar niemand mag mijn armen zien. Want dan schaam ik mij.”
“Ik heb nog niet zolang geleden 2 maanden thuis gezeten. Ik voelde mij niet meer op mijn gemak, liep verloren, wilde niet op mijn werk zijn. Als het aan mij lag had ik ontslag genomen, ookal ben ik daar graag. Maar ik wist het allemaal niet meer! Ik wilde mij van alles en iedereen afzonderen. Ik wilde gewoon weg! Maanden ervoor werd ik rap misselijk en ik had veel last van diarree. Ik at bijna niets, ik viel heel rap af. Ik heb mij laten nakijken door een maag en darm specialist, die vond niets. Hij wist mij te vertellen dat het puur door de stress was. Ik voelde mij ook niet meer gezond. Ik had schrik om de dood tegen te komen. Telkens als ik daar nog maar aan dacht werd ik niet goed! Ik had ook geen motivatie meer, maar ik bleef wel doorgaan.”
“Tot op het punt dat ik het niet meer kon. En dan ben ik ingestort… Ik had mijn mama gebeld wanneer de tranen over mijn wangen liepen. Ik was net in de auto gestapt na het werk, ben dan in de avond naar de dokter gegaan en ik kreeg eerst 2 weken medicatie thuis. Na 2 weken werden het er 4, na 4 weken 6, tot 8 weken. 8 weken heb ik aan mijzelf gewerkt, naar buiten gegaan, gaan wandelen, op adem komen, met vriendinnen wat gaan doen, ect. De medicatie begon stilletjes te werken. De enorme dosis stress ging eindelijk weg, eindelijk begon ik weer rust te vinden. Eindelijk begon ik een beetje geluk te vinden in mijn leven. Eindelijk back on track!”
“Ik ben terug beginnen werken van mei 2021. We zijn 2 maanden verder en ik geniet nog altijd. Ook van de kleine dingen! Ookal zijn er moeilijkere dagen, die negeer ik en ik probeer het positieve eruit te halen.”
4. Wat belemmert jou in het dagelijks leven en hoe ga je hiermee om?
“Het heeft veel belemmerd in mijn puber- en tienerjaren. Ik ben pas beginnen uitgaan toen ik 19 was. Daarvoor spendeerde ik veel in mijn kamer op mijzelf. Ik bleef liever thuis, wilde niet altijd mensen zien. Had daar ook totaal geen zin in. Ook al forceerden mijn ouders mij om naar buiten te gaan. Ze wilden heel graag dat ik een sociaal leven had. Ik had ook amper vrienden. Mijn ouders stuurden mij ook op kamp met kindervreugd zodat ik daar onder andere kinderen kwam. Maar ik haatte dat! Ik leerde er wel kinderen kennen. En soms was het weleens leuk, maar voor mij hoefde het niet.”
“In mijn tienerjaren heb ik veel donkere periodes gehad. Ik droeg vooral zwarte kleding, ik wilde zo min mogelijk opvallen. Maar met ouder worden, en dan spreek ik over toen ik 16-17 was, ging ik wel af en toe weg met mensen die ik ken. Ik werd een BMX meisje. Jups, I know, maar ik was nog steeds dat kleine kwetsbare meisje.”
“Nu ben ik 26. Ik heb nog steeds een slecht zelfbeeld. Maar ik probeer er wel mee om te gaan. Ik heb een vriend die mij graag ziet en mij mooi vindt, wat heb ik nog meer nodig? Ik krijg van veel mensen te horen dat ik een ‘schoon kind/meisje/vrouw’ ben, helaas zie ik dat nog steeds niet.”
5. Wat helpt jou om hier zo goed mogelijk mee om te gaan?
“Nu, tegenwoordig probeer ik meer te leven. Toekomstgericht te denken, ook meer te genieten. Wat mij erdoor heeft geholpen zijn de juiste mensen rondom mij hebben. Mensen die je steunen! Die jou kennen en weten dat ze je moeten helpen.”
“Wat mij er ook heeft door geholpen zijn mijn 2 Spanjaarden. En ook mijn geliefde natuurlijk! Ook hebben horrorfilms mij geholpen, raar maar waar. Ik heb alles van SAW gezien. Ook geestenfilms en ik heb geen schrik meer om zulke films te zien. Dit heeft mijn stress ook wel weggenomen. Weird but true.”
“Ook zeggen ze vaak dat je een hobby moet zoeken of iets dat je graag doet. Ik ben begonnen met een kanaal op YouTube, Xenia Logic. Ik laat mensen zien wie ik ben, ik word ook gelukkig van praten. Dus ik praat veel! Hehe. En natuurlijk heb ik zelf EN mijn knappe doggies ook Instagram!”
“Ik vind het weleens leuk om mij daarmee bezig te houden. Ik maak dan ook superveel foto’s van men hondjes voor hun Instagram. Die mogen wel gezien worden he, de 2 lieverdjes! Daardoor is natuurlijk mijn geheugen ook rap vol, woops!”
6. Hoe plan jij alles zodat je balans houdt tussen in- en ontspanning?
“Wel, vroeger plande ik enorm hard. Alles moest in vakjes zijn. Als het niet past of er kwam iets tussen, dan panikeerde ik en kwam de stress er ook nog eens een schepje bovenop doen. Dat was verschrikkelijk, hatelijk en serieus ambetand! Mensen snapten het niet. Ze vonden dat ik het moest ‘loslaten..’. Ja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Dat was voor mij ook onmogelijk. Niemand snapte mij! Niemand snapte dat gevoel…”
“Nu heb ik het ook nog, maar in kleinere mate. Of ik doe mijn best om het gewoon op mij te laten afkomen. Is soms wel even op de tanden bijten. Maar ‘het komt allemaal wel goed’! Dat zeg ik ook vaak tegen mijzelf in stressy moments. En eerlijk gezegd, het helpt weleens.”
“Ik heb zo een duiveltje en een engeltje op men schouders. Als het duiveltje spreekt volg ik al rap zijn raad, maar dan komen we in een situatie waardoor ik spijt heb dat ik heb geluisterd. Dan komt gelukkig het engeltje ertussen en dan zijn we weer vertrokken! Byebye stressmonstertje!”
7. Waar ben jij dankbaar voor in het leven?
“Ik ben dankbaar dat ik supergoede mensen en dieren in mijn leven heb. Mijn ouders, mijn schoonouders, mijn partner, mijn vrienden en mijn 2 werelden met grote oren en een staart! Maar ook mijn toffe collega’s en bazen! Ik ben blij dat ik nog steeds voor dit familiebedrijfje mag werken. Misschien is de job niet wat ik supergraag doe, maar mijn collega’s zijn geweldig. En dat is hetgene dat telt! Dat is hetgene dat mijn dag fantastisch maakt, de reden dat ik er graag ben en dat ik men job goed doe.”
“Ik ben ook dankbaar dat ik steeds na een serieus doolhof toch de goede weg vind. Ik val vaak, maar steeds sta ik terug op. Waarom zou ik opgeven? Ik kijk waarvoor en voor wie ik leef. Geloof mij, dat is een hele goede reden dat je er blijft voor gaan!”
8. Heeft jouw aandoening je ook wat positiefs gebracht? Zo ja, wat?
“Ja hoor! Ik ben er sterker uitgekomen. Ik ben mensen/dieren tegengekomen die mij gelukkig hebben gemaakt. Die heb ik intussen al weleens tot een paar keer opgenoemd. Ook leer je met dingen omgaan. Je probeert meer te genieten. Die zware rugzak die je altijd hebt moeten dragen begint lichter te worden. Al die negatieve sh*t rondom je heen begin je gewoon te negeren. Het positieve laat zich meer zien.”
“De schitterende lach die vaak in het donker schuilde komt weer helemaal schitteren! Je leert het leven op een andere manier kennen. Je begint meer geluk te kennen. Zelfs de kleine dingen zijn genoeg om te genieten! Believe me! Mijn ogen zijn opengegaan. Er zijn zoveel dingen die wel mooi zijn in het leven! Die moet ik koesteren. Leuke herinneringen, die moet ik onthouden. Ik weet dat het leven al zo kort is, dus kan ik er maar beter van genieten.”
9. Wat wil jij meegeven aan andere chronisch zieke jongeren?
“Aan de jongeren die het zwaar hebben, die ook zoals ik met een depressie hebben gezeten of nog altijd zitten, die een minder leuke kindertijd hebben gehad, die hard gepest zijn geweest of helaas nog altijd zijn: je bent nooit alleen! Wees blij dat je een kans krijgt om van het leven te genieten. Grijp deze met je beide handen, ookal is het leven zwaar! Je kan het!”
“Als jij die rugzak kan dragen, dan ben je een sterk iemand! Laat die rugzak los en probeer van u sterkte iets positief te maken. Je hebt nog een heel leven voor jou. En zoals ik al heb verteld: life is too short to waist it! Je hebt een kostbaar leven en je bent een mooi persoon, zowel van binnen als van buiten. Je bent geweldig! Laat mensen dingen zeggen, laat ze doen, wat weten zij van jou? NIETS, NADA, NOPES, NOTHING!”
“Iedereen is anders. Gelukkig maar! Pesters.. zij genieten van jouw aandacht. Zij willen je kleineren en weet je ook waarom? Wel, omdat ze zelf problemen hebben. Ze willen zich stoer voordoen om hun kwetsbaarheid te onderdrukken, om datgene niet boven te laten komen waar zij zich voor schamen, en pure jaloezie… En als jij jou kwetsbaarheid blootstelt, dan profiteren ze van jou. Gemakkelijk toch? Wel, lach ze maar eens goed uit. Want jij bent beter, jij bent sterker! Keep your head up!”
Dankjewel Xénia voor het delen van jouw verhaal! Je kunt Xénia volgen via YouTube & Instagram
