Vandaag delen we het ervaringsverhaal van Savannah. Toen ze 15 was veranderde haar leven volledig door lichamelijke klachten. School, werk en hobby’s heeft ze met veel pijn in haar hart moeten opgeven. Toch ziet ze wel lichtpuntjes, heeft ze veel steun aan haar huisdieren en heeft het ziek zijn haar ook wat positiefs gebracht. Lees snel verder!
1. Kun je in het kort iets over jezelf vertellen?
“Ik ben Savannah, 22 jaar. Sinds mijn 15e vecht ik tegen de chronische ziekte van Graves en CVS (chronische vermoeidheidssyndroom). Daarbij heb ik veel last van reactieve hypoglykemie. Dit is geen suikerziekte (diabetes), maar ik heb wel last van hypo’s. Dit kan van je schildklier vandaan komen. Ook heb ik spastische darmen.”
2. Wat doe je in het dagelijkse leven?
“Studeren heb ik moeten opgeven, dit was fysiek te zwaar. Ook werken lukt momenteel niet. Ik trek mij op aan mijn huisdieren die mij dagelijks de moed geven om op te staan.”
3. Wil je iets delen over je lichamelijke en/of psychische klachten?
“In 2015 is mijn leven totaal veranderd. Ik was heel sportief, ik studeerde goed en graag en ik had veel vrienden en was gelukkig. Maar plots veranderde alles en dit merkte ik tijdens de zomervakantie en de laatste maanden school enorm. Ik werd heel ziek, kon plots niets meer, niet meer sporten, ik was altijd moe en ik had een hele hoge hartslag, zelfs in rust. Ook had ik enorm veel spierpijn en stemmingswisselingen.”
“Ik heb zelfs zwangerschapssymptomen gehad terwijl ik niet zwanger was, ik kon zelfs borstvoeding geven. Ik gaf heel veel over, ik kreeg niets binnen, ik was altijd misselijk, ik kreeg enorme paniekaanvallen en ik had ook veel bloedverlies. Bovendien ben ik tijdens de ontwikkeling van mijn ziekte ook gepest geweest door mijn eigen vrienden.”
4. Wat belemmert jou in het dagelijks leven en hoe ga je hiermee om?
“Alles. Ik ben niet meer wie ik was en of ik dat ooit nog ga zijn is een groot vraagteken. Momenteel is het van dag tot dag. Ik weet op voorhand nooit hoe ik mij voel, dus plannen maken is niet altijd simpel. Vroeg opstaan kan ik niet en ik heb nog steeds 12 uur slaap nodig of ik ben ziek.”
“Ik deed vanaf mijn 11e aan paardrijden. Dit is het pijnlijkste dat ik heb moeten opgeven, want dit lukt niet meer. Helaas heb ik mijn studies moeten stoppen. Ik heb bovendien tijdens mijn opleiding automechanieker ook klierkoorts (ziekte van Pfeiffer) gekregen en dit bovenop de chronische ziekte was een hel.”
“Ik ben vorig jaar op vakantie gegaan naar Zuid-Amerika en ik kon eigenlijk heel veel niet wat anderen wel konden, dit was veel te zwaar. Zo is dat met alles.”
5. Wat helpt jou om hier zo goed mogelijk mee om te gaan?
“Mijn huisdieren, mijn familie en partner helpen mij het meeste omdat zij ook zien hoe ik mij werkelijk voel. Voor de buitenwereld lijk ik een gezond meisje, maar iemand die mij echt kent ziet dat dat niet zo is.”
6. Hoe plan jij alles zodat je balans houdt tussen in- en ontspanning?
“Ik vind dit heel moeilijk, vroeger ging ik altijd over mijn grenzen en dat durf ik nu nog te doen omdat ik echt wil leven. Maar dit brengt mij uiteindelijk nog verder naar achter. Ik probeer nu in de mate van het mogelijke wel te luisteren naar mijn lichaam. Moet ik rusten, dan rust ik. Gaat het niet, dan gaat het niet.”
7. Waar ben jij dankbaar voor in het leven?
“Voor de goede dagen, dan pas besef je hoe belangrijk gezondheid is.”
8. Heeft jouw aandoening je ook wat positiefs gebracht? Zo ja, wat?
“Ja, ik heb geleerd wie mijn echte vrienden zijn. Ik heb ook geleerd dat gezondheid veel belangrijker is dan velen beseffen en dat je alles uit het leven moet halen omdat het zo gedaan kan zijn. Ook heb ik geleerd om voor mijzelf op te komen en mij niet te hoeven verstoppen.”
9. Wat wil jij meegeven aan andere chronisch zieke jongeren?
“Ja, praat erover! Want ook al voel je je alleen, je bent het niet. En luister vooral naar je lichaam. Als je lichaam rust nodig heeft moet je jezelf dit echt gunnen, ook al is dit mentaal niet altijd wat je wilt. Iemand die chronisch ziek is is ik mijn ogen een enorm sterk persoon, want een gezond persoon zou nooit begrijpen wat we meemaken.”
10. Is er nog iets wat je kwijt wilt?
“Ik zou graag de ziekte van Graves (schildklieraandoening) wat meer in de kijker brengen, want weinigen weten hoeveel impact dit kleine orgaan op je lichaam heeft. Ook CVS zou herkend en erkend moeten worden, want het is heel zwaar.”
Dankjewel Savannah voor het delen van jouw verhaal! Je kunt Savannah en haar hondjes volgen via Instagram.
